|| <+$ @ < !-! A+: +> ||

เวลา...มีไว้เพื่อเตือนความทรงจำ และทบทวนอารัยบางอย่าง

 

เคยน้อยใจกับเรื่องบางเรื่องมากมาย สุดท้ายเวลาก้อทำให้ลืม...

หรือบางทีก้อทำให้โกรธจนไม่สนใจเรื่องนั้นไปเลยก้อได้

 

บางทีการให้เวลากับตัวเอง ก้อทำให้ได้คิดทบทวนเหมือนกันนะ

ว่าเราคาดหวังกับสิ่งๆนั้นมากไปรึป่าวว ถึงทำให้เรารุสึกน้อยจัย

พอคิดได้ยังงี้ อาการน้อยจัยก้อหายไป อืมม เราคงคิดมากไปเอง

 

(จริงๆแร้วแถวบ้านเรียกว่า คิดเข้าข้างตัวเอง..)

 

เคยรุสึกมั้ย ว่าคนบางคนสำหรับเราแล้วไม่เหมือนเดิม

ที่รู้สึกยังงั้น เพราะอะไร เพราะเวลารึป่าวว ที่ทำให้คนเปลี่ยนไป

หรือเปนเพราะใจเราต่างหากที่เปลี่ยนไป ยกตัวอย่างง่ายๆ

 

แต่เดิมได้แค่ 1 ก้อดีมากพอแร้ว  เด๋วนี้นับไปเรื่อยๆจนอาจจะเกินลิมิตที่เค้าจะให้ได้

มันก้อเรยทำให้คนนั้นในสายตาเราเปลี่ยนไป ลองมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง

 

แล้วจะรุว่า ตัวเรากะใจเราเองนั่นแหละที่เปลี่ยนไป...แล้วก้อจะลืมสิ่งที่เค้าทำไว้ได้

 

ระยะห่างที่เกิดขึ้น ทำให้กลับไปที่จุดเดิม เหมือนเริ่มใหม่

ที่ไม่ใช่ความรุสึกเดิม...

 

จะเปนไปได้มั้ยที่ทุกอย่างจะเหมือนเดิม---ไม่รุสิ!

 

จะเรียกว่าเป็นความบังเอิญรึป่าวก้อไม่รุ  เพราะเราได้เมล์ฉบับนี้ จากเพื่อนคนนึง

พร้อมๆกับที่มีพี่คนนึงไปโพสต์ไว้ในบอร์ดคณะ แต่เราชอบนะ  อ่านแร้วมีกำลังจัยเพิ่มขึ้นเยอะ

หลังจากท้อแท้ก่า physio ในระบบ CVS มาเป็นเวลา 1 อาทิตย์แร้วว 55 ขอบคุนมากๆนะ

ให้รุว่ารักและคิดถึงแทบจับใจเสมอมา...แม้จะไม่ได้เจอกันก้อตาม

 

------------------------------------------------------------------------

 

 ภาระฉันไม่มีมาก มีเวลานั่งเขียนถึงเธอ เราไม่ค่อยได้เจอกัน ภาระของเราต่างกัน รู้ว่างานหนัก เธอต้องดูแลใครๆ มากมาย เป็นห่วงเสมอ

จดหมายจากพระจันทร์ :: แอน ธิติมา

สวัสดีดวงตะวัน คืนนี้มีดาวเต็มฟ้าทอประกาย
ภาระฉันจึงไม่มีมากมาย พอมีเวลานั่งเขียนถึงเธอ

อยู่สบายไหมตะวัน เราไม่ค่อยได้เจอกันเลยใช่ไหม
ทั้งๆที่ฟ้าเดียวกันนั้นใกล้ แต่เพราะภาระของเราต่างกัน

* แม้จะไม่ได้พบเจอเธอ ก็รู้เสมอว่าเธออยู่ตรงไหน
และฉันก็รู้ว่างานเธอหนักเพียงใด เธอต้องดูแลใครๆ มากมาย

** อยากบอกเธอว่าคิดถึง มีฉันซึ่งยังเป็นห่วงเสมอ
แม้ฉันไม่รู้เมื่อไรจะพบเธอ แต่ฝันถึงเธอทุกคืน

(ซ้ำ * , **)

รู้ไว้พระจันทร์ดวงนี้รอพบเธอ และคิดถึงเธอเหลือเกิน

---------------------------------------------------------------

นาฬิกายังหมุนไป เหมือนเดิมอย่างนั้น
ฉันยังเหมือนเดิมทุกวันนั่งมองที่ท้องฟ้า
มันเหงาอย่าบอกใคร เมื่อได้คิดถึงเธอขึ้นมา
ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้เลย

เธออยู่ที่ไหน ยังสบายใจดีหรือเปล่า
ในวันนี้ที่มันไม่เหมือนเก่า
มีใครบ้างไหมคอยห่วงใย
เธออยู่ที่ไหนคนใส่ใจเธอมีหรือเปล่า
ถ้าไม่มีใครที่เขาเข้าใจ
ให้เธอจำไว้ยังมีฉันที่รักเธอ.....

นาฬิกายังเหมือนเดิมต้องเดินต่อไป
ถ้าเธอท้อใจเมื่อไหร่ให้มองที่ท้องฟ้า
ทุกครั้งที่อ่อนแอ อย่ายอมแพ้ลุกยืนขึ้นมา
สักวันจะเป็นวันของเธอ

เธออยู่ที่ไหนยังสบายใจดีหรือเปล่า
ในวันนี้ที่มันไม่เหมือนเก่า
มีใครบ้างไหมคอยห่วงใย

เธออยู่ที่ไหนคนใส่ใจเธอมีหรือเปล่า
ถ้าไม่มีใครที่เขาเข้าใจให้เธอจำไว้
ยังมีฉันที่รักเธอ.....

----------------------------------------------------------------

อยากบอกทุกๆคนว่า  อย่าลืมใส่ใจคนรอบๆข้างที่รัก คิดถึงและเป็นห่วงคุณตลอดมา

ไม่ว่าเค้าคนนั้นจะรู้สึกยังไงกับคุณ และอย่ากลัวว่าเค้าต้องการอะไรจากคุณ 

เวลาของทุกคนมีเท่ากัน อย่าบอกว่าคุณกลัวไม่มีเวลาให้เค้า เพราะถ้าเค้าเข้าจัยคุณ

เค้าอาจจะไม่ได้ต้องการสิ่งที่คุณกลัวเหล่านั้นมากมาย แค่ขอให้คุณคิดว่า ครั้งนึง คุณ''เคย''มีคนที่ห่วงใย

คงต้องมีสักวันนึงที่คุณรู้สึกท้อแท้ รู้สึกหมดหวัง หมดกำลังใจ เค้าคนนั้นจะคอยอยู่เคียงข้างคุณเสมอมา

ขอให้ดูแลความรู้สึกดีๆแบบนั้นให้มีอยู่ตลอดเวลาและตลอดไปนะจ๊ะ

พอดีได้อ่านสเปซชาวบ้านมา  ก้อเรยไปเจอเพลงนี้เข้า

 

ชอบอะ มันตรง มีแอบเปลี่ยนนิดนึงด้วยอะ เครดิตจาก''เด็กหมอ''

 

 

 

รุสึกม่ายได้อัพสเปซมานานมาก เหอๆ

 

วันนี้ ม่ายมีไร แค่อยากจะบ่นถึงชีวิต...(ดูจิงจังเนอะ ไม่ขนาดนั้นนน)

 

เลคเชอร์ทุก 8 โมงเช้า เหอๆ ขึ้นห้องเรียนสายทุกวันเรยว่ะ เพราะกินข้าวไม่ทัน

 

นึกถึงตอนปี 1 ที่มีเวลาว่างให้มากินข้าวหลังเลคเชอร์เช้าแค่ชั่วโมงเดียว ไม่ใช่เลคเชอร์ เกือบ 2 ชั่วโมงอย่างทุกวันนี้!!!!

 

เลคเสร็จ ก้อขึ้นผ่า gross (ที่ตามตารางมันเลิกเที่ยง แต่ก้อมะเหนเคยจาเลิกได้ตรงซะที --'')

 

identify นู่นนี่เต็มไปหมด nerve artery vein แต่รุสึกว่าจะเจอแต่ vein vein vein 55

 

ยังไม่จบเท่านั้น ไม่ว่าจาเลิกจาก gross กี่โมง วิชาต่อไปก้อเริ่มเรียนบ่ายโมงนะจ๊ะ

 

ไม่เคยเข้าทัน เหอๆๆ บ่ายนี่แทบจะงดเรียนไปเรยกานทีเดียว(งดเองในจาย...อาจานก้อสอนไป55)

 

เรียน ผ่า น่ะไม่เท่าไหร่ ไอสอบนี่สิ เยอะชะมัด!! สอบกานเปนว่าเล่น อาทิตย์เว้นอาทิตย์

 

แค่นี้ก้อมะได้เงยหัวปายไหนแร้ว คิดถึงเพื่อนๆทุกคนเรยนะ มีเวลาว่างมะไหร่จะไปร่อนจุฬาใหญ่ให้หนำจัย

 

สำหรับเรื่อง''อื่นๆ'' ขอหยุด(ชั่วคราว)ไว้ตรงนี้ก่อน รอให้มีเวลาคิดอะไรๆก่อน แร้วค่อยเพลย์ต่อปายย

 

แต่ยังไงก้อคิดถึงแระเปนห่วง(ทุกๆคน)เสมอน้า แม้ว่าจะไม่ได้โทรหา ไม่ได้ไปหา ไม่ได้ส่ง msg หา และไม่ได้กลับบ้านด้วย ก้อตาม -*-

 

 

 

 

 

 

blog นี้ แค่อยากจะขอโทดคนๆนึง(ที่เรารุว่าเค้าไม่เคยอ่านสเปซ )
 
แต่อยากระบายนิดนึง ไม่สบายจัยเอาซะเรยเหอะ  2 วันที่ผ่านมานี้ คิดไม่ออกว่าจะทำไงดี
 
ไม่รุว่าตอนนี้เค้ารุสึกยังไง รุแต่ว่า..เค้าก้อคงไม่สบายจัยนิดนึง(ตอนนั้นที่เกิดเรื่อง)
 
แม้ว่าตอนนี้เค้าจะพูดว่า ไม่ได้คิดอะไร เค้าโตแล้ว แต่มันก้อประเจิดประเจ้อไปนิด
 
เค้าพูดยังงี้จิงๆนะ เค้าไม่ได้พูดกะเรา เค้าเคลียร์กะคนนึง แต่..ไม่ใช่เรา

 

พอเราจะเข้าไปคุย เค้าก้อจะไปทำธุระ เราเรยยังไม่สบายจัยอยู่อย่างนี้
 
ไม่รุว่าจะทำไง  ใจนึงอยากจะห่างออกมาซักพัก รักษาระยะห่าง(ที่เค้าต้องการ)
 
 ใจนึงก้ออยากเจอเค้านะ(เพราะคงมีเวลาจะได้เจอไม่มาก) แต่..ตอนนี้ไม่รุจะทำไง ก้อแค่อยากจะบอกว่า..กวางขอโทดนะ
 
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ถึงอีกคนนึง(ที่ชอบอ่านสเปซ) กวางขอโทดถ้ากวางทำอะไรที่ทำให้พี่รุสึกไม่ดี  บางทีช่วงนี้กวางอาจจะเครียดกับงานมากเกินไป
 
กวางไม่ได้ตั้งใจทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาพี่เลย(กวางรุด้วยว่า พี่ก้อไม่ได้คิดยังงั้น) ขอให้รุว่า
 
กวางอาจจะเข้าจัยความรุสึกของคนทำงานบ้างเปนบางส่วน แต่คงไม่หมด  คงต้องพูดว่ากวางขอโทดจิงๆ
 
อยากให้เราเคลียร์กันแบบนี้ วันนี้กวางกลัวนะ กวางกลัวว่าพี่จะไม่ยอมเคลียร์ด้วย

 

ทำยังงั้นกวางคงรุสึกแย่ ถึงวันนี้ เรายังรักกัน เราถึงได้เคลียร์กัน แต่ถ้าเราทะเลาะกันบ่อยๆ

 

เราก้อคงไม่มีวันนี้ วันที่เราเคลียร์กันให้รุเรื่อง ให้เข้าจัย ไม่อยากให้เรามีปันหากันเรยย ไม่อยากให้พี่มีปันหากะใครด้วยย
 
ยังไงกวางก้อรักและเปนห่วงพี่เสมอนะ บางทีอาจจะเปนเพราะความเปนห่วงพี่ก้อได้
 
ที่ทำให้กวางพูดกะพี่ไปยังงั้น พี่จะเข้าใจจิงๆรึป่าว กวางไม่รุ รุแค่อยากให้เราเปนเหมือนเดิม
 
อย่าให้คำว่า เสียความรุสึก ทำอะไรให้เราทั้งคู่รุสึกไม่ดีเรยอะ ร้ากพี่เสมออ...

 

จากคนที่ไม่แสดงความรุสึกที่อยากจะบอกว่า...ขอโทดนะคะ
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 หากใครคนนึงมีคำถาม  สักวันคุณอยากจะพบใคร  คำตอบในใจคือใครที่คุณต้องการ 
เทอคือคนที่ดีพร้อม  ใครๆต่างพากันชอบเทอ  เทอคือคำตอบที่ทุกหัวใจใฝ่ฝัน
และฉันเปนคนที่ประทับใจเทอเช่นกัน  และฉันก้อไม่กล้าที่จะพูดไป 
ได้แต่ยิ้มให้เทอเบาๆอยู่ในมุมที่เทอไม่สนใจ  แอบมองดูเทอไกลๆอย่างนี้ต่อไป
ได้แอบมองเทอข้างเดียวอยู่ที่มุมนี้ก้อพอแล้วไม่มีเงื่อนไขใดๆในความหวังดี 
แค่ได้ชอบเทออย่างตอนนี้  ก้อถือเปนโชคชะตาดีๆที่คนอย่างฉันได้เกิดมาพบกับเทอ
หากเราใกล้กันมากกว่านี้  สักวันมันอาจจะไม่ดี  บางสิ่งในใจฉันอาจทำเทอลำบาก 
ก้อปล่อยเทอลอยอยู่ฟ้า  ของมองดูเทอจากพื้นดิน  แค่เพียงได้เห็นเทอฉันก้อสุขใจแล้ว (*,**)
และถ้าวันนึงเทอเหนื่อยล้าจากเรื่องต่างๆจนเทอรู้สึกว่าโลกนี้เหมือนกับไม่เหลือใคร 
โปรดจงรู้เอาไว้ว่าโลกนี้ยังมีความห่วงใยจากมุมเล็กๆตรงนี้เสมอ
 
 
 
 

 
 
 

ก่อนอื่น Happy Songkran day naja!

เขียนให้น้องคนนึง(เราเปนลูกคนเดียวนะเฟร่ย)

วันก่อนได้คุยก่าน้องชายคนนึง ด้วยเหตุผลที่ว่า มันไม่มีใครทักใน msn

แระเราก้อทำงานอยู่พอดี เปนเหยื่อมันว่างั้น

มันมาถามว่าเนี่ย  คนสำคัญของมันไม่ยอมทักมันในเอ็ม  มันควรจาทำยังไง

เจอคำถามอึ้งไปเรยสิครับ มันเหมือนแทงจัยดำยังไงไม่รุ

เรยตอบน้องไปด้วยทฤษฎีที่เต็มอยู่ในหัว(ใจ) ก้อทักเค้าไปก่อนสิ

ไม่เห็นจะยาก ลดทิฐิในตัวเอง ไม่งั้นจะเสียจัยทีหลังนะ

มันก้อไม่ยอมทักว่ะ เฮ้อออ ดื้อเหมือนใครวะ  นึกย้อนมองตัวเอง

เปนเราก้อไม่ว่ะ เหอๆ ตอนนั้นก้อไม่ทักเหมือนกัน

คงคิดเหมือนกะน้องเรยล่ะ ว่าทำไม เค้าไม่ทักเราก่อนบ้างล่ะ คนคุยกันทุกวันนี่เนอะ

เอาเหอะ สรุปวันนั้นสองพี่น้องก้อเฝ้ารอคำทักทาย นั่งคุยกานไปสองคน

จนคนนั้นออกกานไปทั้งคู่ สมน้ำหน้า 55!

 

วันต่อมา ก้อยังไม่ยอมทักอีก แต่น้องมันเริ่มมาบรรยาย

ว่าถ้าคนนั้นไปอยู่ศิริราชจามีปันหามั้ย สมมติว่ามันสมหวัง

เฮ้ออออ เริ่มคิดละ ว่ามันก่าเราสมเปนพี่น้องกานเจงๆว่ะ

ก้อเรยบอกมันไปว่าเลิกชัวร์ จากประสบการณ์ตรง - -''

วันนั้นก้อพยายามให้น้องทักคนนั้นไป แต่น้องก้อไม่ทำ

อารายจาเหมือนกันกะเราขนาดนี้วะ เซ็ง!

ทฤษฎีมี แต่ปฏิบัติไม่เคยทำด้ายเรยกรู

น้องถามด้วยล่ะว่า ทำไมถึงชอบรุ่นพี่ล่ะ

ตอบมะได้เหมือนกันว่ะว่าทำไม เฮ้อออ

อยากย้อนถามมันเหมือนกัน แต่คาดว่าคงคำตอบเดียวกัน

เรยอย่าดีกว่า ถามไปก้อสะท้อนจัยตัวเองชะมัด

สรุปวันนี้สองพี่น้องก้อนั่งคุยกันสองคนตามระเบียบ(พี่ทำงานด้วยนะเว่ย)

 

ตอนนี้ ณ วันนี้ น้องเรามันยอมทักเค้าก่อนละ เหมือนกันกะเราเรยว่ะ

ได้คุยแร้ว แต่ไม่ใช่เค้าทักมาทั้งคู่หรอกนะ ก้อมีสองพี่น้องเนี่ยหละ

ที่ทักเค้าก่อนน่ะ เหอๆ ทนมาได้ไม่กี่วัน กรำเจงๆ

 

ขอให้สองพี่น้อง สมหวัง! จบบบบบบบบบบบบ

 

 

 

 

''บางคน''พยายามที่จะยื้ออะไรบางอย่างไว้...แต่สุดท้ายก้อไม่รอด   ''บางคน''พยายามที่จะลืมอะไรบางอย่างนั้นไป...แต่ก้อลืมไม่ได้

 

''บางคน''พยายามที่จะเปิดใจให้กับใครที่ผ่านเข้ามาในชีวิต  แต่ก้อทำไม่ได้  ไม่ใช่เพราะ''บางคน''ไม่พยายาม  แต่''บางคน''พยายามทำมันมากเกินไป

 

พยายามที่จะไม่ยื้อ พยายามที่จะลืม  แต่''บางคน''คงลืมไปว่า  ยิ่งพยายาม ก้อยิ่งตอกย้ำตัวเองให้คิดถึงสิ่งเหล่านั้น

 

ในที่สุด ''บางคน''ก้อมีความสุขกับสิ่งที่เปน ที่เหนอยู่จริง โดยไม่ต้องคิดจะลืม ไม่ต้องคิดที่จะหา มันเกิดขึ้นตอนไหนก้อไม่รุ บอกแร้วไงว่าอย่าพยายาม

 

สุดท้าย ก้อเจอ เจอความจิงที่เปนอยู่  เจอสิ่งดีๆ ที่ทำให้เปิดจัยยอมรับมัน เรื่องเก่าๆที่ว่า ก้อลืมไปเอง

 

ถามว่า ยากมั้ย ก้อคงจะยาก ถ้าไม่ได้ลองทำ  ตอนนี้''บางคน'' ได้เจอนายปีโป้และนายเสื้อเชิ้ต(คนๆเดียวกัน)แล้ว

 

ทำไมถึงว่าเปนนายปีโป้ กะนายเสื้อเชิ้ตหรอ เพราะเค้าไม่มีตัวตนไงหละ  เค้าถูกเรียกจากความสุขเล็กๆน้อยๆของ''บางคน'' แม้แต่ตัวนายคนนั้นเอง ก้อคงจะยังไม่รับรุด้วยซ้ำ

 

แต่บางทีเค้าอาจจะรับรู้ก้อได้ เพราะมันเปน sense!  ถึงแม้ตอนนี้ จะไม่มีอะไรยืนยัน แน่นอน แต่''บางคน'' ก้อมีความสุข

 

เท่านั้นก้อคงพอ  ดีกว่าจะมานั่งจมอยู่กะอะไรเก่าๆ ตอนนี้''บางคน''คงขอแค่มีความสุขก่าสิ่งที่เปนไปทุกวัน ได้คุยได้เจอทุกวัน ก้อดีละ

 

อนาคตเปนยังไงไม่รุ แม้จะดูว่าเปนไปไม่ได้ก้อเหอะ(ยอมรับ) แต่รุแค่ว่าตอนนี้ มีความสุข ก้อพอ

 

แต่ยังไงก้อแล้วแต่ ต้องคอยเตือน''บางคน''ด้วยว่า อย่าคิดอารัยๆมั่กเกินไป (*เค้าทำดีด้วยไม่ได้หมายความว่าเค้ามีใจให้*) จบ

 

 

ปล. สงสัยล่ะสิ ว่า''บางคน'' เปนใคร นายปีโป้ และนายเสื้อเชิ้ต เปนใคร  แต่คงไม่มีใครบอกเล่าเรื่องราวของคุนได้ดีเท่ากับตัวคุนเอง จิงมะ?!

 

 

 

 

 

 

 

1.พูดอังกิดได้ต่อเนื่องไม่เกิน 2 ประโยค

2.ทำอะไรกับคอมพิวเตอร์ไม่ได้มาก นอกจากเล่นเกม กะ เอ็ม

3.นั่งรถเมล์มาคณะ แทนรถส่วนตัว
4.หากินของข้างถนนเช่น สวนลุม แทนสีลม

5.ยืมชีทเพื่อนไป แร้วคืนตอนใกล้สอบ

6.ไม่รุว่าปี4 จะต้องมาอยู่หอพักนิสิตตอนต้นๆเทอม

7.สะดุดล้มเป็นประจำ แม้ว่าจะเดินบนที่ราบ

8.อ่านหนังสือไม่ค่อยจะทัน  ทันก้อจำไม่ได้ จำได้ก้อไม่รุว่าเพราะอะไร

9.ยอมกินกีวีเน่าขึ้นรา  เพราะความเสียดาย

10.ตีปิงปองด้วย footwork มากกว่า handwork

11.เล่นกีตาร์ไม่เปน(เพลง)ซะที ทั้งที่เรียนมานานแล้ว

12.ขอชิมเศษขนมบ้าบิ่นที่ขายหมดแล้ว ณ ตลาดสภากาชาด

13.เป็นคนนึงที่เวลาโดนเพื่อนหลอก แร้วมักจะถามว่า จิงหรอ??

14.ชอบกินข้าวตึกไผ่ > ทวีวงศ์ เพราะว่าแพง

15.ชอบเอาไวรัสแจกจ่ายเพื่อนๆด้วย usb

16.จ่ายค่า dentine ไม่ครบ 10 บาทจนแม่ค้าต้องทวงเสียงดัง

17.หลับในห้องสมุดมากกว่าอ่านหนังสือ

18.ปรินท์ชีทเซลล์ไบโอไม่ค่อยจะตรงกะเรื่องที่เรียน

19.ซื้อน้ำแข็งใสร้านของหวาน แต่ไปเติมนมข้นร้านขนมปัง --''

20.ปลุกนาฬิกาแล้วชอบ snooze จนสาย

21.พยายามวิ่งตัดรอบสวนลุม แต่วิ่งไปวิ่งมา ไกลกว่าเดิมอีก

22.ไม่เคยพลาดสเวนเซ่นส์วันที่เค้าซื้อ 1 ฟรี 1

23.รุสึกว่าตัวเองเปนหลุม เมื่อคนเก่งๆมาชุมนุมกันใกล้ๆ หลังเลิกคาบเรียน

24.มักจะไม่เข้าใจหลังเลิกคาบเรียน แต่จะไปท่องอีกทีก้อตอนใกล้สอบ

25.กดโทรสับเพื่อนเล่น จนไปกดเข้า emergency จนเพื่อนโดนพ่อแม่ด่า 55

26.เลือกเรียน tipi+buddhist มากกว่า civil ในหมวดมนุษย์

27.ลงเรียนไปซ้ำหมวด เพราะคิดว่าตัวเองยังไม่เรียน ก้อเรยต้องเรียนซัมเมอร์หมวดที่ยังไม่ได้ลง(จิงๆ)

28.เติมสารในแล็บเคมีมั่วๆเปนประจำ ไม่เคยนับหยดแบบจิงจัง

29.เดินลอกรูปจากกล้อง EM ในคาบแล็บเซลล์

30.นัดเพื่อนมาคณะเช้าทีไร  ไม่มีใครตื่นมาซักคน

31.ชอบทำงานกรรมกรมากกว่างานครีเอท

32.คืนชุดเพื่อนที่ยืมไปเมื่อเวลาผ่านมาเปนเดือนๆเทอมๆ

33.ออนเอ็มทำงาน  แต่ก้อคุยไปด้วย จนงานไม่เส็ด

34.ชอบไปเดินตลาดนัดจุฬาใหญ่เพียงเพื่อสตอเบอรี่ปั่นแก้วเดียว

35.เรียกแม็คตรงโรบินสันว่า แม็คคณะ

36.กินอะไรก้อได้ ตั้งแต่ไข่ปลาคาร์เวียร์ยันหนังหมู

37.มี sense ดีกับเรื่องของคนอื่นมากกว่าเรื่องตัวเอง

38.มักจะไม่รุว่าศัพท์แสลงแปลกๆแปลว่าอะไร เช่น เนิร์ด นู้บ ตกงาน ทำงาน

39.ข้อเท้าแพลง แล้วมีพี่ปั่นจักรยานไปส่ง ER (เอ่อออ...ฮึ่มๆๆ)

40.นิยมขึ้นรถ ป๊อป > หารแท็กซี่กันไป

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

เรยเกิดอารมครึ้มๆมองดูพระอาทิตย์ยามเช้า                 ดวงกลม สวย สีส้มแดงนวลๆ มันสวยดีนะ

 

 

แร้วยังไงไม่รุ อยู่ดีๆ ก้อนเมฆก้อบังพระอาทิตย์              ค่อยๆบัง จนมองไม่เหน ...

 

 

เราก้อรอว่าเมื่อไหร่  จามองเหนสีเย็นๆ ตาแบบนั้นอีก      แต่มองเท่าไหร่ก้อไม่เห็น 

 

 

สักพักรถติด ตาที่ยังจับจ้องดวงอาทิตย์ดวงนั้นอยู่            ก้อเริ่มเหนประกายแสงนั้นอีกครั้ง

 

 

นั่นเพราะ ตอนรถติด รถมันไม่ได้เคลื่อนที่ไป                 พร้อมกับก้อนเมฆ ทำให้เราเหนแสงแห่งความรักอีกครั้งนึง...

 

 

(พอดีว่างจัด) เหตุการณ์นี้ เราก้อเรยนึกถึง....#

 

 

 

 

 

£...วันวาเลนไทน์ที่กำลังจะมาถึง

 

มันเหมือนกับการที่เราจะเจอใครสักคนนึง

 

ที่เค้ารอจะมอบความรักอยู่ที่ไหนสักแห่ง

 

เหมือนกับพระอาทิตย์ที่มันไม่เคยเคลื่อนที่ไปไหน

 

เพียงแต่ตัวคุนเองต่างหากที่คอยจะตามหาหรือว่าหนีมัน

 

ตามหามาก  สักวันก้ออาจจะเจอ

(เพียงแต่ไม่รุว่านานเท่าไหร่)

 

ไม่ตามหา  ก้อไม่รุว่าแสงดวงนั้น สวยงามแค่ไหน

 

หนีมัน  ก้อไม่รุว่ามันเปนยังไง

 

ก้อนเมฆก้อเปรียบเหมือนเรื่องราวต่างๆที่คุนต้องเจอ

 

เพียงแต่ว่าคุนหยุดที่จะรออุปสรรคเหล่านั้นเคลื่อนผ่านไปรึเปล่า

 

ถ้าใช่...สักวัน คุนคงจะได้เจอแสงสว่างที่สวยงามนั้น(เป็นครั้งแรกหรืออีกครั้งหนึ่ง)

 

ขอให้โชคดีและสมหวังในความรักทุกคนนะจ๊า----HapPy VaLeNtinE ล่วงหน้า naaa!!!

 

 แด่ทุกคนที่กำลังมีและกำลังมองหาว่ะ

 

 

 

 

 

ปีใหม่แร้ววว ขอให้ทุกคนสมหวังนะจ๊ะ ระเบิดต้นปี ขอให้ทุกเรื่องของทุกคนบูมๆละกาน อิอิ

ปีหมูให้ทุกอย่างหมูๆ เปนปีหมูทองสำหรับทุกคนน้าาเทอ

 

พีร์                ปรับตัวนะแก อย่าคิดไรมั่ก ยังไงแกก้อเพื่อนเราเสมอ ม่ายต้องห่วงน้าา
ฝน               ปีใหม่แร้ว เลิกอกหักซะที 55
แก้ม             ขอให้ไอแก้มงานน้อยๆซ้าที สาธุซะสิ!
เบสท์            ปีหมูแร้ว  อย่าลืมหาอารัยที่เปนหมูสีแดงนะแก
ปอนด์           ให้สวยวันสวยคืน กร๊ากก
ตาล             ดูแลตัวเองด้วยนะ อยู่สิงค์อะ อย่าช็อปเพลิน
นุช              เฮ่ยย โตขึ้นอีกปีแล้ว เลิกขาหักซะทีนะจ๊ะ
น้องบีช         ขอให้รักยืนยาว ให้เทอกับเค้าโชคดี หุหุ
ดิ๊บ              ปีใหม่ ความงี่เง่าก่าความรักแก จงหายไป ไว้ใจสิ ช่วยได้!
ไบร์ท           ปีหน้า จาแต่งเติมอารัยในตัว ก้อให้ช้านจำแกได้มั่ง ไม่ใช่มองตั้งนาน นั่นใครวะ?!
สิด              ตั้งจัยๆ เราเชื่อว่าแกทำได้ วิดวะๆ(ไม่ว่าจากี่ปี แกก้อต้องแก้คอมพ์ที่เราเล่นเจ๊งไปตลอดล่ะ อิอิ)
อ.ก.            อยากเจอบ่อยๆนะแก หายเงียบไปเรย
เพชร            อารัยไม่ดี ก้อเลิกๆมานไปเหอะนะแก เพื่อนเปนห่วง
อั๋น              ได้ข่าวว่าอยู่ศิริราช หล่อแร้วเก๊กเรอะ ให้น้อยๆหน่อยนะ กร๊ากกก
ภูมิ              อยู่ไกลจังว่ะแก ม่ายค่อยได้มาสมาคมกานเรย มาให้เพื่อนเจอหน้ามั่งนะ เด๋วลืมหน้า
ชาร์ป           เจอกานทุกวัน  ขอให้พูดรุเรื่องขึ้น โนแอลหน่อยนะ
กรัญ           ไอนี่ก้อเจอมั่งไม่เจอมั่ง มีแฟนแร้วตัวติดกานจัง ไม่ใช่ไรหรอก อิจฉาโว้ย!
ขุม             ขุม เปนไงมั่ง ปีใหม่แร้วสมหวังความร้ากซะทีเนอะ
อิปัน           พ่อลีดธรรมศาสตร์ หนุ่มป๊อปแห่งปี โย่ว เพื่อนเรา
ปูน             ขอให้แกขาวขึ้น ฮ่าๆๆ
บอนด์         สละโสดแร้ว เป็นเสือใส่เล็บอีกครั้งอ่าดิ
อายะ          มะไหร่จาตัดจัยวะ  รุทั้งรุว่าคนนั้นของแกเปนยังไง ทำได้แร้วบอก จาเลี้ยงโออิชิ(1 ขวด)
ริช             ในกลุ่มมีแกเนี่ยหละ ซิ่วคนเดียว รุน่าว่าไม่ชอบสาววิดวะ เรยอยากไปเหล่สาวบัญชีใช่มะ
ท็อป          หายหน้าหายตา ยังไงก้อนิวเยียร์ล่ะ
บุ๊ค            ขอบคุนสำหรับความห่วงใยที่มีให้ตลอดมา เพื่อนกานนะๆ
กานต์         นิวเยียร์+เบิร์ดเดย์ว่ะแก
เหล็ก         เฮ่ยย msg มีมามั่ง เงียบหายไปก่าศาลายาเรยว่ะ คิดถึงโว้ย
นุช            คนอื่นเค้าเกาหลีฟีเวอร์ นี่เอามั่ง คุนลีดวิทยาตาตี่ รักเทอนะ

แพลท        แมวเหมียว ป๋า พี่ตุ้ย  เคร่งขรึมเหมือนเดิม  แฮปปี้ๆขึ้นหน่อย

 

 

พฤฒ         คิดถึงแกเสมอ มีความสุขมั่กๆนะ เด็กทุน มีอารัยก้ออดทนนะ เปนห่วง ดูแลตัวเองด้วย
ดาว          โอม หายเอ๋อๆ รักแกนะ
แพร'เทเล   เทเลน้อย สันยาว่าจาม่ายมาวว
ญา           เราขอยกย่องให้คุนเปนสาว 47 ประจำปี อิอิ
เอ๋            ยัยก๊องส์แสนน่าร้ากก เปนยังงี้ตลอดไปนะจ๊ะ
โมจิ          ปีหน้า จานั่งเรียนกะแกบ่อยๆ จาได้ตั้งจัยเรียนขึ้น หุหุ
แพ็ต         โดราเอมอน ตะดึ๊ง ตะดึ๊ง  วันนี้เสนอตอน...
กระสุน      ร้ากเทอซาเหมอนะ ยัยอ้วน แหะๆ
พี่มด        แลบเมทช้าน อย่าทำไรพังอีกนะเทอ
หมูหวาน    เพื่อนกานมายาวนาน และเพื่อนกานตลอดไป
ตั๊กกี้        สาวธรรมศาสตร์ผู้ออกจากบ้านคานทอง 55 อินเลิฟเชียว หุหุ
เอิร์ธ        เหี่ยวของช้าน อยากให้รุว่าแคร์นะเว่ย แม้ว่าจาม่ายค่อยได้คุยกาน
ปราชญ์     อยู่เมืองนอก ทะเลาะกะเค้าไม่ทันอะดิ จัยเยนแกๆ ดูแลตัวเองด้วย
ลูกแก้ว     เดรสเทอ ช้านเหนแร้ว สวยนะจ๊ะสาวเปรี้ยว
เอมี่         คู่หูสาวเปรี้ยว เดรสเทอก้อเก๋ม่ายเบา นัดเจอกานบ่อยๆนะ
ผึ้ง          สาวน้อยคริสต์มาส เบิร์ดเดย์จ้าาา นิวเยียร์ด้วยนะ
แหวน       เราขอให้คุนเปนสาวเท่ประจำปี'หมู'
โอ๊ต        ปีใหม่ สมหวังนะจ๊ะ เพื่อนร้าก(ที่อยู่แสนไกล)คิดถึงแกเหมือนเดิมเสมอ
เก่ง         ถ้าปีที่แร้ว ทำไรให้ไม่พอจัย ขอโทดน้า ปีหมูแร้ว เริ่มกานใหม่เน้อ
ตรีวุฒิ      วุฒิแหลม  แฮปปี้ๆนะ ยิ้มแย้มๆ
นิดน        อารัยๆคิดแร้วรุสึกม่ายดี ก้อเลิกคิดนะนิดน
หมิว'มณ   คุยกานน้อยลงน้า สันยาว่าปีหน้าจาคุยกานมั่กขึ้น รักแกเสมอ
อ๊อด        ปีหมูนี้จาได้กินบลูเบอรี่ชีสเค้กยังอะ
เมษ        ขวัญจัยเรตติ้งตกเชียวนะ แต่ยังหล่อเหมือนเดิม เฟิร์มๆ
จิ            เฮ่ยย ดีจัยอ่าดิ ปีหน้าม่ายต้องเปนปธ.ชั้นปีแระ
พี่โบว์       ขอให้พี่โบว์ผอมลงๆ สาธุ 
เป็ดทิ      ดีจัยที่ได้รุจักเป็ด ยังไงก้อทำตัวดีๆนะยาม สาโรชช่วยได้ไม่บ่อย
ตัง         เทออยู่สูงแสนไกลจากตรงนี้ ฉันเข้าจัยดี...ยังไงก้อเผื่อๆไว้มั่ง บางอย่างอาจไม่หมูอย่างปีที่จะถึง
อุ้ม        มั่นจัยหน่อย เลิกล่องลอยง่าา อย่างน้อยก้อมีเรื่องนึงแล้วที่แกไม่เลื่อนลอย 55
แจ๊ป       พ่อหนุ่มนักไซโค  ใกล้สอบช้านจาอยู่ห่างๆแก อิอิ
เสี่ย       แกรีบเข้า เด๋วรถไฟฟ้าหมด (อย่าหมดบ่อยนะ)สมหวังซ้าที
จ้ำ         ยิ้มแบบนั้นอีกสิ  น้องจุ้ม!เรตติ้งขึ้นเปนล้าน
น้องเจ    น้องรักนักวิ่ง (รักน้อง กร๊ากก) ล้อเล่นๆ
น้องไท้   อย่ากังวลนะ พี่กวางเชื่อว่า ไท้ทำได้ (ชู 2 นิ้วสิ)
น้องปุ้ย   เฮ้ออ  ตั้งจัยเข้า ปีนี้เปนปีของเทอ อุอุ
คุนพีค    ให้คุนพีคมีแฟนซะที แระก้อดึงมีนคณะอย่างงี้ตลอด เหอๆ T-T
กุ๊กกิ๊ก    ขอบคุนสำหรับเลคเชอร์ แระขอตลอดปายย อิอิ 
ปิ่น       น้องปุ่นปิ่น นิวเยียร์ แฮปปี้จ้ะ
มั้น       ปีใหม่จ้า ขอบคุนหลายๆอย่างอะ
แพร'ดิ๊บ  เฮ้ ขอบคุนมั่กๆที่อดทนก่าเพื่อนเรา กร๊ากก ยังไงมันก้อรักเทอมั่กนะ
โมสต์    โมสตี้ โชคดีปีใหม่ ขอบคุนที่ช่วยสอนฟิสิกส์ปีเก่า แตงส์
รุ้ง        คุนนู๋ล๋ายจัยย จัยเดียวมั่งนะเทอ เปนแบบซาโรสิ - -''
เอมมี่    เปนเอมโม่แร้วนะเทอ ขอโทดสำหรับเรื่องปีเก่าที่ทำให้เข้าจัยผิดน้าจ๊าา
ใหม่      บ้านเรือนเคียงกาน ปีนี้แกจาขับรถยังวะ เราอยากนั่งไปเรียน 55
ขวัญ     ตัวเล็กของช้าน  โตขึ้นเยอะเรยว่ะ แต่ยังซุ่มซ่ามเหมือนกานเสมอ หุหุ
โน้ต'ธนิศร เย่ๆมีเพื่อนช่วยเรื่องคอมพ์เพิ่มอีก 1 คน ดีจัยนะที่ได้รุจักแก
พลุ ต.ท. น่าา เดินหน้าต่อไป ใส่เกียร์เต็มที่ ภูมิใจและพอจัยในสิ่งที่ตัวเองทำ
เพ่ยเพ่ย  สาวมช.ม่ายค่อยได้เจอกานเรยย คิดถึงนะ ว่างๆจาไปเยี่ยม
เต้'มิกกี้  ตีกลองเก่งตลอดไปเน้อ จีบสาวให้ติดด้วยๆ
ภพ       ยินดีก่าปาธานปี 2 นะ แฮปปี้ๆ

 

 

เพื่อนบดินทร            ไม่ต้องบรรยายอะไรให้สวยเลิศเลอ ไม่ว่าอะไรมันคือเหตุผลที่ช้านนั้นรักเทอ ให้รุว่ารักเทอก้อพอ
เพื่อนเตรียมทุกคน      ไม่ว่าจาห่างไกลขนาดไหน ทุกอย่างยังเหมือนเดิม โชคดีปีใหม่จ้ะ
เพื่อนๆ mdcu ทุกคน   มีความสุขก่าที่เปนอยู่นะ ขยันๆ สมหวังๆทุกคนนะจ๊ะ

คนอื่นๆทุกคน            แฮปปี้ โชคดี สมหวังกานโลดดด

 

 

เรื่องดีจัยประจำปี       เข้าหมอจุฬาฯได้  โย่ววว!!

เรื่องน่าไว้อาลัย        ก่อนสอบเข้า ขอไว้อาลัยกะวงการศึกษาไทย โอเน็ต-เอเน็ต

เรื่องเส้า                คุนหมาขันเงินขาหักจ้า ต้องดามเหล็ก

เรื่องโหดประจำปี       เฟรชชี่ที่ห้องเชียร์ เหอๆ

เรื่องประทับจัย         เสี่ยงตายก่าพวกบดินทรที่เกาะเสม็ดท่ามกลางสายฝนกะรถยางแตก  บานาน่าโบ๊ท ผับ และชายสี่หมี่เกี๊ยว

เรื่องดีๆ                 ก้อได้มีเพื่อนอย่างพวกเทอทุกคนเนี่ยแหละ  โอวว ซึ้งมั้ย?!

 

ขอให้เรื่องดีๆเกิดขึ้นตลอดปีหน้า  และปีต่อๆไปด้วยเถิด สาธุ!       

 

 

ความรักที่เกิดขึ้น  . . . ท่ามกลางความเหงานั้น เกิดขึ้นได้ง่าย 

 

 

แต่การจะสานความรักต่อ. . . ให้ยืนยาวได้นั้น เป็นเรื่องยาก

 

                         

ความเหงานั้น  . . . มันโดดเดี่ยว

 

เปลี่ยนคนอ่อนไหว  . . . ให้กลายเป็นคนอ่อนแอได้

 

จนบางครั้ง  . . . ต้องพยายามหาที่ยึดหัวใจ

 

ไม่ให้เคว้ง ไปตามแรงกระทบของชีวิต

 

 

และบางครั้ง  . . . 

 

 

ก็อาจเผลอ ไปยึดใครสักคน. . .ที่ไม่อาจจะยึดได้ 

 

 

เพราะเหตุผล แห่งความเป็นไปไม่ได้ ร้อยพันประการ  . . .

 

 

แต่  . . . เมื่อความรักได้เกิดขึ้นมาแล้ว 

 

 

ไม่ว่าจะอยู่ร่วมได้ หรือไม่ . . .

 

มีสิทธิ์ครอบครอง หรือไม่  . . .

 

ก็ไม่อาจที่จะ  . . . ห้ามไม่ให้รู้สึกรักได้

 

 

เมื่อในที่สุดแล้ว  . . .  ห้ามไม่ได้

 

ก็อาจจะมีอีก ทางเลือกคือ ….  การปล่อยหัวใจให้ได้  “รั ก”

 

 

แต่  . . .

 

 

ต้องหาที่ยืน ที่เหมาะสมให้กับตัวเอง

 

 

หาบริเวณ ให้ตัวเองให้ได้

 

และหักห้ามใจ ไม่ให้เตลิดก้าวไปไกล

 

จากที่ที่ตัวเองต้องอยู่  . . .

 

 

นอกจาก  . . . กล้าที่จะยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว

 

ก็ต้องกล้าที่จะเชื่อมั่นว่า  . . . เราต้องยืนอยู่ตรงนั้นให้ได้

 

 

และต้องไม่ไปไกลกว่านี้  . . .

 

 

อยากอยู่ตรงไหนก็ได้ . . .

 

แต่ต้องอยู่ในขอบเขต รักได้เท่านั้น

 

อย่า! ไปเผลอทำร้ายใครให้เจ็บปวด . . .

 

คุนหมอขอระบายหน่อยเต๊อะ...

 

อาทิตย์ที่ผ่านมา  เปนอารายกานไปฟระ  รับรู้เรื่องราวเยอะมั่กๆเหอะ  วันนึงอัพไม่ต่ำกว่า 2-3 ประเด็น

 

ทามม้ายทามมาย  ความรักของคุนหมอมานบานแตก..ตูม(เฮ่ยยย นั่นมันระเบิด อิอิ) เยอะขนาดนี้

 

ทั้งที่....

 

แอบชอบเพื่อนสนิท(เฮ้ออ ทำจายลำบาก) 

 

แอบชอบเค้าไม่รุตัว(ก้อพยายามเนียนต่อปาย)

 

เค้ารุตัวแร้วก้อมีคนอื่นชอบอีก(ศัตรูเยอะเจงๆ)

 

ชอบเค้าแร้วเค้าไม่ชอบ(อันนี้เสียจัยด้วย) 

 

ชอบเค้าแต่ไม่รุเค้าคิดยังไง(พยายามต่อปาย)

 

ชอบเพื่อนสนิทที่มีแฟนแร้ว(โอ้วว ไม่!) 

 

ชอบกานแต่มะเปิดเผย(เออ แร้วกรูรุได้ไง - -'')

 

กลับไปชอบคนที่เคยชอบตัว(สายไปแร้ว แง่ว)

 

ชอบเค้า แต่เค้าเกลียดขี้หน้า ก้อยังไม่รุตัว(อ่าวว  แถวบ้านเรียกซวย)

 

ชอบเค้ามาตั้งนานหลายปี  แต่ก้อไม่รุจายังไง(ทำไรซักอย่างเด่) 

 

 

-----------------------------------------(นึกม่ายออกแร้ว รุแต่เบ่งบานๆๆ 55)

 

ยังไงก้อแร้วแต่ เราขอเตือนคุนจากประสบการณ์ตรงว่า....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เค้าทำดีด้วย  ไม่ได้หมายความว่าเค้ามีใจให้!!!....

 

กลับไปคิดกานให้ดีๆนะ  ยังไงก้อให้เหลือคำว่า''เพื่อน''อยู่มั่ง  คุนคงไม่อยากทำลายมัน จิงมะ??

 

ปล.สำหรับเราตอนนี้ม่ายมีใครว่ะ ไม่มีเรยเจงๆ  ตอนนี้ก้อเรยกลายเปนคนมีความสุขอยู่คนเดียวปะวะ(ม่ายเคยรุสึกแบบนี้มาก่อน หุหุ)

 

เป็นสุข...

 

สุขที่ไม่ต้องทนใกล้ชิดกะเพื่อนสนิท(ที่ไม่ได้รักเรา)

 

สุขที่ไม่ต้องเนียน(ลำบากๆ)

 

สุขที่ไม่ต้องคอยระวัง(ว่าจาโดนม.ค.ป.ด)

 

สุขที่ไม่ต้องเส้า

 

สุขที่ม่ายต้องรอความหวังจากใครสักคน

 

สุขที่ม่ายต้องเจ็บช่ำ

 

สุขที่ไม่ต้องปิดบัง

 

สุขที่ม่ายต้องไปคิดถึงอดีตว่าทำไมเราไม่ชอบเค้าตั้งแต่ตอนนั้น

 

สุขที่ทำไมอาภัพรักจังวะ เรา 55

 

สุขที่ไม่ต้องกลัวเสียเพิ่อน  เพียงเพราะคำว่า รัก..

 

ไม่ว่าค.รักของคุนจาเปนแบบไหน  เราขอมอบเพลงนี้ให้ก่าคุนทุกคนน

 

เพลง : เพื่อน


อาจจะดูเหมือนไม่มี อะไรที่แปรผัน
อาจจะดูเหมือนทุกวันที่ผ่านมา
แต่ความจริงแล้วข้างใน เริ่มจะเกิดปัญหา
ให้เธอลองมองที่ตาแล้วจะเข้าใจ

* ก็มันมีเรื่องราว เปลี่ยนไปไม่เหมือนก่อน
ความห่วงหาเอื้ออาทรไม่เหมือนเดิม
ใช่มันจะน้อยลง แปลกตรงที่มันดันเพิ่ม
ก่อตัวเกินกว่าเพื่อนจะคิดกัน

** หากเธอนั้นได้รู้อะไรบางอย่าง
ว่าคนที่เคยเคียงข้าง บางอย่างได้เปลี่ยนไป
อยากจะรู้ว่าเธอรับได้หรือไม่
และฉันต้องทำยังไง เมื่อเพื่อนคนนี้เปลี่ยนไปเป็น รักเธอ

(ซ้ำ * , **)

 

อีกหลากหลายมุมมองที่ตอนนี้มานเป็นประเด็น!! 

 

จากที่คุยๆก้อเปนปันหาโลกแตกคือ ผู้ชายเน้นการกระทำ  แต่ผู้หญิงก้อขอความมั่นจัยจากคำพูด เหอๆ

 

 ยังไงก้อขอให้ทุกคนมีค.สุขก่าที่เปนอยู่(ก่าดอกไม้ที่ให้กานเยอะแยะ แหะๆ)

 

เราขอเตือนคุนอีกครั้ง  ...อย่าลืม!!เค้าทำดีด้วยไม่ได้หมายความว่าเค้ามีใจให้...

 

ความร้ากของคุนหมอ ก้อจบลงเพียงเท่านี้

 

 

 จบ(ยังไม่)บริบูรณ์  โปรดติดตามตอนต่อปาย..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้ๆ เรื่องมันเกิดขึ้นมะวาน  แบบว่า แสดดดดดด  (แสดตัวเปนๆ 55)

 

คือเมื่อวานทำ lab เสร็จก้อ 4 ครึ่งละ ก้อกลุ่มเราก้อจาไปสวนลุมกัน  มานจาไปวิ่งกัน 

ก้อเรยไปเอาชุดที่ locker แระก้อเปลี่ยนชุดกัน  แต่เราไม่มีชุดเว่ย  เราก้อเออ ไม่วิ่ง

กะจาไปเดืนเล่นๆ ละก้ออยากเล่นเรือด้วย แระมันก้อเปนเรื่องขึ้นมา

 

ตอนแรกมีคนไปแค่กลุ่มเรา ดาว ญา แพร แพ็ต พอดีโมจิม่ายว่าง  พี่พาไปเลี้ยง

ก้อเรยจะไปกานแค่นี้ เราก้อชวนอุ้ม กะน้องจ้ำ ปายด้วย อิอิ (ซวยมานเจงๆ)

มานก้อนะเว่ย  ระหว่างเดินออกมา  ก้อเจอพี่มด อ๊อด ก้อชวนมาอีก 55 

กลุ่มเราเดินไปก่อน พวกไปวิง ให้ไปวิ่งกานก่อน เราไปพร้อมจ้ำและอุ้ม

พี่มดก่าอ๊อด พ่วงด้วยเต้ ตามไปทีหลัง  เฮ่ยย เพิ่งรุว่าประตูมันแทบจะทะลุ

กับประตูหลังอปร.เรยอะ ดีจังๆสวนเพื่อสุขภาพ เหอๆ

 

พวกนั้นวิ่งเส็ดพอดี เราก้อชวนไปพายเรือ 55 แต่แพรก่าญา ขอสละสิด เพราะปวดขามั่ก

ความจืงมันมีให้เลือก เรือถีบ เรือพาย(กรรเชียง) แระก้อเรือแคนนู เลือกเรือพายก่าแคนนูกัน เหอๆ

 

ดูจากสภาพแร้ว มันนั่งได้ลำละ 2 คน (มันเปนกฎ) ม่ายใช่น้ำหนักเกินน้าเฟร่ย

ก้อเรยแบ่งๆกานไป เราไปก่าอุ้ม พี่มดไปกะจ้ำ ดาวไปกะอ๊อด แพ็ตไปกะเต้

เราลงลำแรกเรยเว่ย  ตอนแรกเหมือนจาไปได้ดีเรยรำกรู สุดท้าย ลำอื่นเค้าไปกานหนายต่อไหนแร้ว

55 ไม่เปนไร ขำๆ แระก้อวนไปวนมาจนเกือบจามืดแระ สุดท้ายก้อไปลอดใต้สะพานจนได้..

 

สะพานเนี่ยแหละประเด็น ก่อนไปถึงสะพาน เจอเป็ดธิ แนน และตังมาวิ่งก่อนแข่งบอลด้วย

พอเข้าไปใต้สะพานล่ะ เปนเรื่อง ก้อไปวนใต้สะพานดิทีนี้ แร้วใต้สะพานเนี่ยมันจามีดินๆใต้สะพานอะ(นึกกานออกปะวะ)

เอาเหอะๆ เอาเปนว่า เรือกรูไปจิ้มฝั่งใต้สะพานอะ ตอนแรกก้อนึกว่าไม่มีอารัย

มองไปข้างหน้า  เจอตัวเห้(ตัวเงินตัวทอง) ตัวเป็นๆเรย มันคงตกจัยที่อยู่ดีๆ

ก้อพายเรือไปจิ้มที่อยู่มัน มันก้อเรยต้อนรับกรูด้วยกาน แลบลิ้นใส่ แปลบๆ

ตกจัยโคตรห่า ดีว่าอุ้มอยู่ข้างหน้า แร้วเรานั่งข้างหลัง เปนเรานั่งข้างหน้า โดดน้ำตูมละกรู

ก้อเรยหันไปอีกด้าน ด้านหลัง ก้อเจอน้องเห้ อีกเช่นเคย ก่าลังปีนป่ายไปบนสนามหญ้า ไปหาคนที่รำไทเก๊ก อยู่ข้างบน กรำ --''

ทีนี้ ทำไรไม่ถูกเรย เหอๆ แทบจานั่งน้ำตาตก เลิกพายเรย ให้อุ้มพายคนเดียวเรยแมร่ง(โทดทีนะ)

ในที่สุด ก้อรอดพ้นมาจากวิบากกรรมนี้จนได้ 55 ก้อไปวนกานต่อ แต่ตอนนี้นั่งเงียบเรยกรู(ยังตกจัยอยู่ห่า)

ไปเจอพี่รหัสเราที่เตรียม พี่ข้าว มาก่าใครก้อมะรุ แหะๆ เล่าให้ฟัง พี่เค้าก้อให้กำลังจัยเหลือหลาย

ด้วยการบอกว่า เนี่ย เพื่อนพี่เคยเจอ มันว่ายน้ำตามเรยนะ กรูนี่งิด แซดดด  หันไปอีกที

เจอพี่ข้าวบนเรือ ที่มีตัวอารัยไม่รุ กระโดดข้ามเรือ หน้าพี่แกเรย กรูนี่งิด รอบ 2

 

ออกมาจากใต้สะพาน ไม่พายแร้วๆ หมดแรง ตกจัย หมดกะลังจัยจาพายต่อ ก้อจาเอาเรือไปเข้าท่า(อิอิ)

แต่มันไม่รับคืน เพราะมันคนละเจ้ากัน  แต่ม่ายเอาละ กรูไม่ไปต่อ อุ้มก้อเรยโทรตามจ้ำมาช่วยพายกลับ 55

ตอนนั้นดาวมาอยู่เปนเพื่อน อิอิ พี่มดก่าจ้าขี่ม้าขาว(เอ๊ยย ม่ายช่าย พายแคนนู)มาช่วย 

ตอนนั้นสังเกตว่า จ้ำหัวเปียก ตัวเปียก เพราะพี่มดพาไปลอดใต้น้ำพุ 

ไปพร้อมๆกาน เราไปช่วยพี่มดพายแคนนู  จ้ำพายก่าอุ้ม พี่มดก้อตัดสินจัยให้ไปทางสะพาน ทีนี้ว่าไงหละ

ยอมๆ เงียบๆ ไม่มีปากเสียงเรย 55 แต่พี่มดก้อพาไปลอดใต้น้ำพุนะ เปนวงๆ เปียกดิ พี่แกม่ายเปียกหรอก

แกอยู่ข้างหน้า บังคับทิศ แต่ข้างหลังเรือยังไม่เปี่ยนทิศนี่ฝ่า สนุกดีๆ

 

แร้วก้อไปลอดใต้สะพานอีกครั้ง ชนตอม่อใต้สะพานเหมือนเดิม แต่มะเจออารัย ดีแร้วๆไม่เจอ

กลับมาโดยสวัสดิภาพ เหอะๆ เปนอันว่า เปนเรื่องเดียวที่ตรูยอมเงียบ(พี่มดบอกยังงั้น 55)

สรุปว่า เรื่องเน้มันเรื่องเห้ๆ กร๊ากกก ม่ายเอาแร้วกรู รุสึกแย่เจงๆ - - ''

ลองอ่านดูนะ  ได้มาจาก forward mail อ่า  ขำๆดี หุหุ

 

o o o O O เ ค มี หั ว ใ จ O O o o o


ความรักนั้น เหมือนเคมี ไม่มีผิด

สารทุกอัน ทุกชนิด คือเหตุผล

เอาโซเดียม คลอไรด์ ลงน้ำวน

คือเศษเกลือ ในสายชล ที่วนไป

แอลเอสอง โอสาม ไอออนิก

ซัลฟิวริก โคเวเลนต์ ไม่สงสัย

น้ำน่ะเป็น H-bond ก็แล้วไง

แต่หัวใจ ชั้นไป พันธะเธอ

หนึ่งโมลนั้น มีอะตอม อยู่หลายล้าน

มาประสาน กลายเป็นธาตุ หนึ่งโมลนี้

เธอรวมกัน กลายเป็น สิ่งชั้นมี

หัวใจชั้น ดวงนี้ มีแต่เธอ

แอลเคนเป็น พันธะหนึ่ง อยู่เสมอ

เหมือนกับชั้น รักเธอ ไม่หวั่นไหว

แต่เธอเป็น แอลคีน มีสองใจ

บางครั้งเป็น แอลไคน์ ใจสามอัน

เธอเป็นกรด ชั้นเป็นด่าง ก็ไม่แปลก

อาจแตกแยก เรื่องของค่า pHหนา

แต่พอลอง ผสมกัน มาซักครา

เราจะเกิด ปฏิกิริยา มารักกัน

ค่าIE คือค่าที่ ดึงอิเล็กฯ

Eศูยน์มา นั่งเช็ค ศักย์ไฟฟ้า

แต่ OU คือค่าอะไรหว่า

อ๋อรู้แล้ว มันคือค่า Only you

เอากระดาษ ลิตมัส ไว้ตรวจกรด

ยังไม่หมด ฟินอลเรด ตรวจด่างไหว

อินดิเคเตอร์ ตัวไหน ตรวจหัวใจ

เอามาให้ ชั้นเช็คใน หัวใจเธอ

กราฟอันนี้ บอกถึงการ สลายพันธะ

มันต้องจะ ปฏิกิริยา ดูดความร้อน

กราฟอันนี้ บอกชั้น ใจสั่นคลอน

มันยอมอ่อน ให้เธอ ในทุกครา

ใส่ตัวเร่ง ให้มัน ทำเร็วขึ้น

ใส่ใจจึง ให้รัก มักเร็วรี่

จะใส่ใจ เธอให้รัก ทุกนาที

คะตะเลส ที่ดี คือใส่ใจ

เธอรักชั้น เป็นสมดุล เลื่อนข้างหน้า

ชั้นกลับมา รักเธอ ย้อนกลับหลัง

ค่าคงที่ สมดุล ช่างน่าชัง

ค่าKนั้น มันยัง เป็นล้านเอย

เอา Li ลบด้วย i ไปอีกหนึ่ง

อ๊อกซิเจน  เป็นตัวO ร่วมประสาน

วาเนเดียม ตัวV กับพลังงาน ( E )

รวมประสาน กลายเป็น LOVEรักเอย

เฮ้ออออ...เรื่องไม่เป็นเรื่อง  เรื่องรบกวนจิตจัย  ครั้งนี้เปนครั้งสุดท้ายแร้วจิงๆ  สันยากะตัวเอง 

ไปสะกิดมันขึ้นมาเอง ก้อต้องรุจักเย็บแก้ไขเอง  จิงมะ  อันนี้ฝากไว้เตือนจัยหลายๆคนที่กะลังรุสึกแย่ๆ

 

พระพุทธองค์ตรัสว่า จิตของคนเรานั้นเหมือนกับลิง
เราจึงเรียนรู้เรื่องของจิตใจของเราได้มากมาย
จากพฤติกรรมของลิงลิงนั้นเกลียดกะปิ
ถ้ากะปิถูกมือมันเมื่อไหร่
มันจะถูนิ้วกับพื้นจนเลือดไหลเต็มมือ
จนกว่ากลิ่นกะปิจะหาย
ในที่สุดจนกลายเป็นว่ากะปิ ถึงจะร้ายก็ไม่ร้ายเท่า
ความเกลียดกะปิ ที่มือลิงเป็นแผลเหวอะหวะ

ไม่ใช่เพราะกะปิ
หากเป็นเพราะความจงเกลียดจงชังกะปิต่างหาก
สิ่งที่เราเกลียดนั้น
บ่อยครั้งไม่น่ากลัวเท่ากับความเกลียดชังในจิตใจเรา
ความเกลียดชังหรือพูดให้ถูกก็ คือความรู้สึกอยากผลักไส
ซึ่งรวมทั้งความโกรธและความกลัว
จึงเป็นเจ้าตัวร้ายที่เราต้องระวังให้มากๆ
แต่นั่นเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของความจริงเท่านั้น

เฮ่ยยยยยย  แค่อยากจาบ่นนิดส์นึง  นัดทำไมฟระ  ตี 5 เนี่ย

 

เช้าขนาดนี้  คนเราก้อง่วงเปนน้าเฟร่ย

 

บ้านก้อไกล  ตื่นแต่เช้า  ไปเปิดมหา'ลัยรึงาย

 

งึมงำๆ ช่างเหอะ  สุดท้ายก้อนั่งครีมแดง  เออลืมไปว่ายืน 55

 

ความจิงแร้วรถมันไม่พอ  เรยต้องขึ้นแทรก  กรำ  ส่วนเกินจิง  คณะตรู

 

ไปถึง  เพิ่งรุว่าตอนที่ถวายบังคม 2 รัชกาล  จัดแถวเปนรูปพระเกี้ยว

 

แร้วผู้ชายเปนพระเกี้ยว  ส่วนเราเป็น''กรอบ''ด้านขวา  กร๊ากกก

 

เอาเหอะ  ยังไงก้อถ่ายรูปซะคุ้มเรยว่ะ  3 กล้อง  เดินน้อยกว่าถ่ายรูปอีก อิอิ

 

ก้อโอเคอะ  ถ้าม่ายเช้ามั่กขนาดนี้  เหอๆ

 

กลับมาก้อไปงานหนังสืออะ  แต่คนเยอะ  เห็นแร้วเวียนหัว  กลับบ้านๆ 55

 

 

ตอนนี้มีแรงแร้ว  หลังจากค่ายหมอ  กลับมานอน 2 วันรวมกันได้กว่า 40 ชม. ข้าวไม่ต้องกินมัน 55(ยังห่วงกินอีก)

ชอบๆค่ายหมอนะ  ถึงแม้ว่าจาเหนื่อย แต่ช้านก้อทำตัวเองทั้งนั้น 

 

2 คืนแรกนี่เมาๆ รั่วๆ(รั่วไปเยอะมั่ก) แต่ก้อดี  สบายจัยขึ้นเยอะ 

ตอนนี้มะได้คิดไรแร้ว  ก้อคงเพราะรั่ว เนี่ยหละ

คืน 3 เนี่ย  นั่งเขียนความรุสึกให้น้องบ้านค่าย  เหอๆ

เริ่มเขียนตอนตี 2 เสร็จตี 4  เพราะนั่งดูดวงอยู่ตอนตี 3 อิอิ

กว่าจาได้นอนก้อตี 5 เข้าไปในห้อง  ปากดว่าน้องนอนเต็มเรย

ไม่มีที่นอน  ก้อเรยไปนอนโซฟาข้างนอกก่าแพร

สบายกว่าข้างในเยอะ  จาบอกๆ 55

เช้าๆตื่นไลน์น้องลงมากินข้าวตั้งแต่ 7 โมง กรำ

ค่อยขึ้นไปนอนต่อ  แร้วก้อตื่นปามาน 10 โมงไปไลน์น้องต่ออีก 55

ชอบๆไลน์

คืนที่ 4 โห  ปาทับจัยคืนนี้สุดๆเรยค้าบ  นอน 7 โมงเช้า 

เรียกว่ามะได้นอนก้อได้  ตอนแรกเดินไปเรื่อยๆเพื่อนยังอยู่กันเยอะ

สักพักเริ่มหาย  พวกยังอยู่ก้อจาไปกินข้าวเช้ากัน

มะอาว  อยู่เปนเพื่อนเหม่ง  มันหลับอยู่  ก้อเรยไปนั่งร้องเพลง(คนละที่ก่าที่เหม่งนอน) 55

เรียกว่าอยู่เปนเพื่อนตรงไหน อิอิ  มีความสุขมั่กๆเรยน้า  กีตาร์ก่าร้องเพลง  ขอบคุงมั่กน้า

ปาทับจัย  thx ทุกคนที่(บ้า)อยู่เปนเพื่อน  ได้คุย  ได้รุจักก่าเพื่อนเพิ่มเยอะเรย

ตอนแรกดูเหมือนวงจาแตกๆ ใช่มิ แต่ก้อไม่  โย่ว!

7 โมงเช้า ขึ้นไปปลุกน้องให้ตื่น  แร้วก้อก้มตัวลงนอน  นอนไปได้สักพัก 

น้องมาเรียกๆ  พี่ๆหนูจาเก็บถุงนอน  กรำ  ที่นอนยังไม่มีเรยตรู -*-

ก้อเรยนอนบนฟูกทำมะดา  ก่าลังจาหลับหนิดแร้วเชียว

ก้อมีเสียงว่า สโรตื่นๆจาเก็บฟูกๆ  กรำ  อารัยนักหนาฟระ  ตรูอยากหลับๆ

ก้อกลิ้งไปกลิ้งมาจนกลิ้งไปเจอพื้น  ตื่นก้อได้ฟระ (คิดในจัย)

อาบน้ำ แต่งตัว  รีบไปถ่ายรูปรวมให้น้องที่อปร. แร้วพาน้องไปเลี้ยงต่อ  จบ  ซาโรปลื้ม

 

ป.ล.

--hbd แหวน แระ ธีร์น้า

--เดินทางญี่ปุ่นโชคดีน้า  อย่าลืมของฝากล่ะ...(แค่ความคิดถึงก้อพอ 55 ล้อเล่นนะ)

--13 เข็ม  ขอให้หนุกๆ เอารางวัลมาฝากด้วย หมอจุ สู้ๆ

--แร้วเราจารีบเก็บตังค์ให้  555

--อยากดูหนังมั่กๆ 13 เกมสยอง,คาร์ส,ผีคนเป็น,อำมหิตพิศวาส,แอนท์,โคตรผีดุ,เกมรัก

มีแต่หนังผีหวะ  กรำๆ ก้อตรูอยากดู  แต่มะมีใครกล้าไปดูเปงเพื่อน

ครายอยากดู  บอกด้วยๆ(เลี้ยงด้วยก้อดี  55) ถ้าจาให้ปลื้ม

ก้อขอฟรีโบว์ลด้วยหลายๆเกม กร๊ากกก  ฝันกลางคืนอีกละ -+-

 

 

ขอบคุน...

ขอบคุนเพื่อนๆทุกคนมั่กน้าที่เปนกำลังจัยให้

ขอบคุนกีตาร์(ที่พังไป 2 ตัว)

ขอบคุนหนังสือเพลง

ขอบคุนรีเจนซี  แบลค  แสงโสม ไฮเนเกนส์ แระเป๊ปซี่กระป๋องนั้น

ขอบคุนบ้าน 10

ขอบคุนเพื่อนๆน้องๆบ้าน 10

ขอบคุนเพื่อนหมอจุ ทุกคนด้วยจ้ะ

ขอบคุนเป็ดที่ไปเซเว่นเปนเพื่อน (แม้จามีประเด็นก้อเหอะ)

ขอบคุนทุกๆคืน

ขอบคุนกล้อง เมม แล้วก้อคอมพิวเตอร์

ขอบคุนมือถือกะที่ชาร์จแบต

ขอบคุนหอใหม่ sizzler เกะ

ขอบคุนโซฟาหน้าห้อง

 

 

และ..สุดท้าย

 

ขอบคุน เกรด!!! ที่ถึงแม้จาร่วงไปเยอะจาก ม.ปลาย 

แต่ก้อพอเหมาะกะที่ทำตัวไว้  รุตัวเว่ย อิอิ 

เรยมะได้ซีเรียสไร  เรามะเปงไรนะ  มิต้องเปนห่วงนะจ๊า ขอบคุงมั่ก

 

 

 

 

 

เพิ่งไปเจอเพลงนี้  หลังจากผ่านช่วงเวลาเหมือนในเพลงมานานมากแร้ว  ตอนนี้ไม่มีอารัยแร้วจิงๆ

เลิกวนเวียนแร้ว  เปลี่ยนมาวงเวียนแร้ว  นี่คือตำนานวงเวียน! กร๊ากกก  ล้อเล่นง่ะ  ลงเพลงนี้ไว้  จาได้ย้ำตัวเอง หะหะ

 

ฉันไม่รู้ว่าที่เธอนั้นหายไปไม่โทรมา
เธอกำลังเจอปัญหามากมายอะไรข้างในจิตใจรึเปล่า
หรือว่าเธอกำลังกังวลกับรักของเรา
~*~
ฉันไม่รู้ว่าตัวของฉันนั้นควรทำไงดี
จะโทรตอนนี้และคุยตอนนี้ (แต่มันจะดีรึเปล่า)
ขอแค่รู้ว่าขาวหรือดำแต่ไม่ใช่สีเทา
~*~*~
*วนเวียนอยู่ที่เก่า....วนเวียนที่สีเทา
~*~
**บอกกับฉันได้ไหมจะเป็นไปได้รึเปล่า
บอกว่าความรักเรานั้นยังมีสิทธิ์จะเดินต่อไหม
บอกเถอะบอกกับฉันควรตั้งความหวังไปถึงเมื่อไหร่
บอกเถอะบอกว่าจะยังไง อย่าปล่อยให้ฉันหนักใจอย่างนี้
~*~*~
ซ้ายหรือขวา ถอยหลังรึฉันสมควรจะตรงไป
ควรเศร้าแค่ไหน สนุกแค่ไหน ช่วยไกด์ฉันที
และฉันนั้นสมควรจะทำยังไงดีกับรักของเรา

วันนี้เบื่อๆ เบื่อมั่กๆ มาเขียนสเปซแร้วเผื่ออะไรๆในชีวิตจะดีขึ้นมั่ง 

 ทำไมมันเริ่มกลับมาที่จุดแย่ๆอีกแร้วอะ ไม่เข้าจัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ชีวิตเราเหมือนจะดูดีได้อยู่ไม่กี่เดือน  ความจิงก้อแค่เดือนเดียวเองล่ะมั้ง

นี่มันครั้งที่ 2 แร้วนะ  ที่ชีวิตตกต่ำได้ขนาดนี้  ไม่มีอะไรดีๆเกิดขึ้นกับชีวิตมั่งเรย

ทำไมเรารุสึกว่าเราท้อแท้  เราเหนื่อยจังอะ  เปิดเทอมยังไม่รุสึกว่าเหนื่อยอะไรขนาดนี้

เราทำตัวเอง  รึว่ามีคนทำให้เรารุสึกแย่วะ  สงสัยจะอย่างจาเปนอย่างแรกมากกว่า

หมดกำลังจัย  หมดทุกอย่าง  บางทีก้อรุสึกเหมือนว่าว่างเปล่ายังไงไม่รุ

ตอนนี้หมาก้อมาป่วยอีก  มันช็อคว่ะ  ฟ้าร้องเสียงดังมั่ก เส้นประสาทตึง  มันเดินไม่ได้

แทบจาร้องไห้  ลุกไปไหนไม่ได้เรย  จะฉี่เองก้อไม่ได้  ต้องคอยอุ้มไปตลอดเรยอะ

บางทีมันก้อร้องนะ  มันคงเจ็บเหมือนกันล่ะ  สงสารมัน  ปกติมันก้อไม่ค่อยจาแข็งแรงอยู่แร้วด้วย

ยังมาเกิดเรื่องนี้อีก  เราไม่รุจาว่าไง  แม่เราก้อกลุ้มใจว่าทำไมมันต้องเป็นแบบนี้  แร้วเราล่ะ

จาทำไงได้  ก้อต้องเข้มแข็งไว้สิ  ไม่งั้นแม่เราก้อจายิ่งรุสึกแย่  ทั้งๆที่ความจิงแร้วมันไม่เปนยังงั้นเรย 

เราไม่ได้เป้นคนเข้มแข็งอารัยขนาดนั้น  ยิ่งตอนนี้ยิ่งไม่ช่าย  ไม่รุมันเกิดอะไรขึ้น 

ทุกสิ่งที่แย่ๆกลับเข้ามาวนเวียนในชีวิต  พยายามจะแก้  แต่ไม่รุจาทำยังไง  จาทำอะไรให้มันดีขึ้นได้มั่งล่ะ

เพราะแม้แต่สาเหตุ  เราก้อยังไม่รุว่ามันเกิดจากอะไร  ไม่รุจาพูดยังไง  พูดไปก้อไม่มีใครน่าจาช่วยเราแก้ได้

ความจิงเรายังไม่รุจาพูดเรื่องนี้ให้ใครฟังต่างหาก  เราเคยคิดที่จะบอก  จะเล่าใครสักคนนะ 

แต่เราก้อไม่รุจาเริ่มจากตรงไหน  เราได้แต่คิดว่ามันเปนแบบนี้อีกแร้วว  ช่วงเวลาแย่ๆกลับมาอีกแร้ว

มันดีได้ไม่นาน ไม่นานจิงๆ ไม่นานจนเรารุสึกว่า ช่วงดีๆเคยเกิดขึ้นเรยต่างหาก  เราคงลืมช่วงสั้นๆนั้นไปแร้วอะ

กลุ้มจัย  ไม่รุจาพูดอะไร  พูดไม่ออกจิงๆ  พูดอะไรไม่ออกเรย  เราไม่อยากให้เราเปนเราแบบตอนนี้เรยอะ

มันดูแย่นะ  เราเข้าจัยความรุสึกเพื่อนๆที่อยู่ใกล้ๆเรา  พวกแกคงอยากรุว่าเราเปนอะไร 

เราขอโทด ถ้าเราทำอะไรไม่ดีๆกะแกไป  ขอให้รุไว้ว่าเราไม่ได้ตั้งจัยให้เปนแบบนี้  ไม่รุมันเริ่มจากตรงไหน

รุแต่ว่ามันเกิดขึ้น  ช่วงเวลาที่เปนยังงี้  ไม่ชอบตัวเองแบบนี้เรย  แต่ก้อไม่รุจาเปลี่ยนยังไง

พยายามแร้ว  แต่มันก้อรบกวนเราอยู่ตลอดเวลา  จนเราไม่เปนตัวของตัวเองเรย 

รึว่าเรากำลังจะเปลี่ยนไปตามอย่างที่มันอยากจาให้เราเปลี่ยน เมื่อไหร่ที่เราจะกลับไปเปนแบบเดิมซะที

อยากกลับไปหาวันเก่าๆวันที่ดีๆที่เคยผ่านมา  แร้วเราไม่เคยรุสึกว่ามันดีแค่ไหน  เรากลับทิ้งให้มันอยู่ยังงั้น

ไม่เคยคิดถึง  ไม่เคยนึกจาจำมันด้วยซ้ำ  แต่ตอนนี้แค่ขอเวลาปกติที่มันไม่เลวร้ายแบบนี้ ยังไม่ได้เลย

เวลาดีๆไม่ต้องไปคิดรึขอให้มันเปนแบบนั้นเรยอะ  อยากอยู่เงียบๆคนเดียว  ซักพัก  อารัยๆจาดีขึ้นมั้ย

รึว่ามันจะแย่ลง  พยายามที่จะไม่รับรู้มันซะก้อสิ้นเรื่อง  เมื่อไหร่เราจาทำได้ซะที 

เลิกเอาเรื่องอารัยๆมากวนจัย  เราขอโทดนะพฤฒ  เราทำตามที่เราให้สันยากับแกไว้ไม่ได้

เราพยายามแร้ว  แต่ยิ่งเราพยายามจะทำยังงั้น  มันยิ่งแย่ลง  มันยิ่งไม่ทำให้อะไรๆดีขึ้น

ไม่เหนเปนแบบที่แกบอกเราเรย  ว่าถ้าเราพยายามไม่คิดแร้ว  เราจะไม่คิดมาก

นี่เรากลับยิ่งคิดมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น ขอโทดทุกคนด้วย  ขอโทดจิงๆ

วันนี้เปงไรมะรุ  คนออนก้อเยอะ  แต่แปลก ไมมะมีครายคุยกะเราเรยวะ 

 แต่ก้อดีละ  ก้อเรยมีเวลาได้มานั่งอัพสเปซตัวเองง  โหะๆ ทั้งที่ความจิงอยากเขียนทุกวันเรยว่ะ

วันนึงๆเกิดไรขึ้นเยอะ  เอาเท่าที่เราพอจาจำได้ละกัน

 

--ชีวิตมหาลัยมานน่าเบื่อขนาดหนัก วันนึงๆซ้ำๆ  เดินอยู่แต่ที่เดิมๆ มะค่อยมีเวลาของตัวเอง

มีเวลาตรูก้อมะรุจาไปไหน ไปหาใคร  ที่ๆอยากไปก้อไกลเกิน -- สรุปก้อกรูเบื่อมั่กๆ

 

--มีวันนึงไปห้องดนตรี  ร้องแม่งทุกเพลงที่เปิดหนังสืออ่านดู  แต่ร้องไม่ถูกคีย์ซักเพลง

มีเพลงนึง  ร้องถูกคีย์ 1 ท่อน หมูหวานพูดขึ้นมาว่า สโรร้องถูกคีย์แร้ว เหอๆ ขอบจัยนะไอเพื่อนร้ากกก

ที่สำคันเวลาร้อง  ก้อมักจาร้องเพลงที่เปนคนละเพลงกะวงที่เค้าเล่นรึว่าที่เปิดฟังกานอยู่

กรูท่าจาบ้ามั่กๆวันนั้น  อ่อ ร้องเพลงความจริงในใจด้วยว่ะ  ร้องไปร้องมา กรูก้อร้องไห้

แบบว่าบ้ามั่กๆ อยากจาร้องเอง  ให้เค้าเล่นให้เปนวง แต่เสือกร้องไห้  เพราะนึกไปถึง

เสียงเพลงรอสายของใครบางคน  ที่กรูเกลียดเข้าไส้คนนึง เหอๆ ร้องไห้ให้มันได้ไงฟระ --''

 

--ไปสวนลุมวันนึง เราก่าดาวเลิกเรียนแร้วไปรอเอ๋กลับจากสนามบินสุวรรณภูมิที่ห้องดนตรี

แพรก่าญาไปเรียน buddhist teaching เลิกทุ่มนึง  6 โมงเย็น เอ๋โทรมาครั้งที่ 1

ว่า  รออยู่ที่รถใต้ดินสีลม  ให้ออกมาได้แร้ว  สโรเปนคนรับ บอกว่าจ้า  ออกไปเด๋วนี้ล่ะ

ความจิงยังร้องเพลงต่อไปอยู่  โทรมาครั้งที่ 2 แกอยู่ไหนแร้วว  อยู่ตรงทางเดินอปร. สโรตอบ

แต่ความจิงแล้ว  มาธิหยุดตีกลอง  หมูหวานหยุดร้องเพลง  แหวนหยุดเล่นคีย์บอร์ด  เหอๆ

แร้วเราก่าดาวก้อทำเสียงเดิน  เตาะแตะ  เหอๆ ขอโทด  ก้อยังร้องเพลงต่อไป 

จนเอ๋โทรมารอบ 3 เราก้อเรยให้ดาวรับ  เอ๋บอกว่ารีบๆมา  รออยู่ที่ใต้ดินสวนลุม แร้ว

ทีนี้ล่ะ จ้ำอ้าวกานแทบมะทัน  (เรื่องนี้เอ๋ก้อยังไม่รุ  แต่ตอนนี้ให้มันรุได้แร้ว 55)โทดนะจ๊า

 

--วันนั้นที่ไปสวนลุมอะแหละ  มีทีมคือ เอ๋ ดาว เรา จิ อ๊อด ป้อ ลูกโม่  สักพัก  แพรก่าญาก้อตามมาสมทบ 

จิก้อพูดไงมะรุ จำมะได้ รุแต่พูดเล่นๆว่าเนี่ยจากลับแร้ว  ดาว ก้อทำหน้าสลดวิ่งไปถามเอ๋ข้างหน้า

(นึกภาพตามนะ) ว่า  จากลับกันแร้วจิงๆหรอ เหอๆ  ก้อเค้าดาวจิงอะ  จากลับได้ไง  ก้อเพิ่งมา

เออ แต่ก้อสร้างสีสันแบบดาวๆดี  ทีนี้เดินได้สักพัก  ก้อหิวกัน  ว่าจาไปหาไรกิน  แต่เอ๋ก่าดาว จาเดินต่อ

ปล่อยมานไป 55  ก้อเรยไปกินไรกัน  อาหารแพงหวะ แต่เพลงเพราะดีนะ  ชอบๆ เส็ดแร้วว เราก่าแพร

ก้อไปขึ้นชิงช้าสวรรคกาน 2 คน สวีตอีกละ  เหอๆ  ตอนแรกญาจาขึ้นด้วย  ทีนี้เกิดว่า มันดันลืมคูปอง

ที่เหลือไว้ 50 บาท กลับไปดู  เจอป้าเก็บจานอยู่  มานถามเค้า  เค้าบอกว่า  ใครคงเอาไปแร้วล่ะ  ที่มาเก็บจานอะ 

ก้อจานอยู่ในมือเจ๊แกแท้ๆ  สรุปเสียไปฟรีๆ 50 บาท  ญาเรยงอลล มะยอมขึ้น  ปล่อยเราไปผจญโลกเบื้อบนก่าแพร

2คน  พวกที่เหลือรอข้างล่าง  มะอยากเสียตังค์ 100 นึงแลกกะ 3 รอบช้า กะ 1 รอบเร็ว โฮะๆ  มานคุ้มนะเว่ยย

ได้รับกล้องสมนาคุนจากอ๊อด  ถ่ายกานใหญ่  ชิงช้าหยุดตอนที่อยู่บนจุดสูงสุดพอีดี  แกว่งเรย  แกว่งไปแกว่งมา

รีบนั่งกานทั้งคู่  เหอๆ เท่านั้นยังไม่พอ  เรากะแพรโคตรจาปีนป่ายชิงช้าเรยว่ะ เสียบรรยากาศของคู่รักตะกร้าข้างๆหมด

 

--ลงจากชิงช้า  อ๊อดบอกว่าขอแวะไปซื้อไอติม  แป๊บนึง  อร่อยมั่ก  เราก้อนึกว่าอารัยวะ  เลิศหรู  ขณะนั้น 3ทุ่มแร้ว

อะๆไปก้อไป  ปรากดว่ามานพาเดินอ้อมกองขยะ ไปซื้อไอติมกะทิที่แสนจาทำมะดา  เหอะๆถ้วยละ 20 แพงหวะ

ซื้อม่ายลง  จึงได้ฤกษ์กลับบ้านตอน เกือบ 4 ทุ่ม งึมงั  ทั้งที่วันรุ่งขึ้นมีเรียน 8 โมงเช้าน้ากรู

 

--ตอนนี้รุสึกว่า  รุจักเพื่อนในคณะเพิ่มขึ้นเยอะแร้วว  พยายามเข้าไปคุยว่ะ แต่ก้อนั่นล่ะ

ก้อต้องหาคนคุยที่คุยรุเรื่องหน่อยไม่งั้นเค้ารำคานตายเรยยย(มีคาบนึง  ดาวหนีไปนั่งเรียน

คนเดียว  เราก้อเรยออกอาละวาดกะชาวบ้านผู้โชคร้าย นั่นก้อคืออุ้มรัก 55โคตรซวย

ที่วันนั้นมานั่งหลังเรา  ไม่ได้เรียนทั้งคาบเรย  กรำเจงๆ ขอโทดหวะ)

 

--วันพรึหัสที่ผ่านมา  เราชวนเพื่อน 3 คน(ดาว แพท แพร)โดดคาบ FE ซึ่ง sec เราว่าง

ว่างอยู่คนเดียว  เหอๆ บอกว่าจาพาไปเลี้ยงต้นกก(ร้านเค้กที่สามย่าน) มานก้อยอมโดดกาน

เพราะกินฟรี  เหอะๆ เพื่อนกรู  โชคร้ายเปนของมาน 3 คน  เพราะคาบนั้นเค้าให้ทำงานส่ง

ทั้งๆที่ผ่านมามะเคยต้องทำ  กรูขอโต๊ดดด(สรุปมื้อนั้น เราก้อไม่ได้เลี้ยงแกอยู่ดีว่ะ 55)

 

--วันสุก  ขอฟ้องว่าถูกทิ้งว่ะ เหตุเนื่องมาจาก วันนั้นญายู้ฮุ มานกลับบ้านที่นครหวัน 

ก้อไม่เท่าไหร่หรอก  ถ้าเลิกเรียนตอนเที่ยง..ลงมา แร้วไม่เจอกับคำว่า เฮ่ยย 716 แพนมา

จากมช.ว่ะ ไปเรวๆ เจอเพื่อน กรำ  ตรูเพิ่งรุว่าที่คบอยู่นั้นทั้งกลุ่ม  716 เกือบหมด

ทีนี้เหลือใครล่ะ  มันก้อดานฝากเซ็นชื่อด้วย  กรำเจงๆ เหลือเรากะแพรเทเลอยู่ 2 คน

กินข้าวกันโคตรสวีต 2 คนที่ตึกไผ่ -*- กลับมาเรียน dr/soc doctor and society

เซ็นชื่อดังรายนามต่อไปนี้  จิ อ๊อด แก๊ป ดาวกานดา เอ๋ยะฮ่า แพท  เอมมี่ ญา  โมจิ  พีพี

10 คนพอดี  เหอๆ วนไปวนมาอยู่นั่นล่ะ  เส้าเรยทีนี้  พอเลิกเรียน  แพรเทเลก้อบอกข่าวร้ายว่า 

จาไปหาผักกาดที่ท่าพระจันทร์  นี่อยู่คนเดียวอีกละ  วันนี้เปนวันไรวะ

 

--ยังไม่จบแค่นั้น  ก้อเรยไปห้องดนตรี  หมูหวานไปประชุม PR สมาธิ ไปซ้อมบอล  ไม่เหลือ

ใครอีกแร้วว เหอๆ ก้อเรยไปตีปิงปอง  พอดีตรีวุฒิกะเต้จากลับบ้าน  ก้อเออ กลับด้วย(ก้อได้วะ)

เดินไปเดินมา  เราแวะซื้อ taizo(ร้านน้ำปั่นในคณะ)  มาน 2 คน ก้อมะรอแร้ว  เรยตัดสินจัย

เดินออกมาคนเดียว ตอน 6 โมงเย็น เหอๆ โชคดีว่าเจออุ้มรัก อีกแร้วว(ซวยแกจิงๆว่ะ อุ้มรัก)

ก้อเรยหั้ยไปส่งที่มาบุน นั่งสาย 1 ไปเปนเพื่อน  ขอบคุงมั่กน้า จบวันที่แสนจาโดนทิ้ง

 

ปอลอ ถึงใครบางคน  เราไม่ได้งอลลพวกแกหวะ  เราบอกแร้วไงว่าไม่ได้งอลล ถ้าแกเข้าจัย  

แร้วเราก้อมะต้องการให้ใครมาง้อด้วย  แกไม่ต้องกลัวว่าเราจาซวยเพราะพวกแกไม่มาง้อ แร้วเลิกคบไปหรอก 

เพราะตอนนี้เราก้อไม่ได้ต้องการอะไรจากพวกแกอยู่แร้ว  ดีแร้วที่ปล่อยให้ทุกอย่างเปนแบบนี้

ยอมรับว่าเราผิดที่ทำแบบนี้กะพวกแกทุกคน  แกก้อเข้าจัยกันทุกคนนี่นาว่าเปนแกแกก้อต้องโกด 

แต่สำหรับเราแล้ว มันเปนหลายครั้งมากๆแร้ว เราได้แต่เก็บไว้  กัวพวกแกหาว่าเราคิดมั่ก

เก็บไว้จนตอนนี้เราไม่รุจาพูดยังไง  เพื่อนกันเค้าคงไม่ทำกันแบบนี้หรอก

สำหรับเราอยากเก็บมิตรภาพระหว่างพวกแกไว้เสมอ  แต่ตอนนี้คงไม่ใช่แบบนั้นแล้วล่ะ

คงไม่ใช่เพราะเราไม่รักพวกแก  แต่เพราะเรา''เคย''รักพวกแกมั่ก  จนเรารุสึกแย่กะสิ่งที่พวกแกทำ

เราไม่อยากจารื้อฟื้นอีก  เราไม่ได้รุสึก aggress รึว่าซึมเส้าอย่างที่พวกแกคิด  แต่เรารุสึกแบบที่ว่าเรา

เสียจัยกะสิ่งที่พวกแกทำ  จนตอนนี้เราไม่รุสึกอะไรแร้ว  เปนความรุสึกที่ว่างเปล่า  จิงๆ

ถึงคนที่เรา''เคย''รักที่สุด 

เราขอโทด

...อยากให้เพื่อนทุกคนอ่านน้า ไม่ว่าแกจารุจักคนที่เราเขียนถึงรึเป่า แต่สิ่งนึงที่แกจาได้คือคำว่า ''เพื่อน''

 

>>>>>>>>>>>>>อีกไม่กี่วันแล้วสินะ ที่แกจาไปเรียนต่อ
>>>>>>>>>>>>>ที่เราจาต้องแยกย้ายกานไปตามความฝันของแต่ละคน
>>>>>>>>>>>>>แกก้อฝันอยากจาได้ทุน
>>>>>>>>>>>>>เราก้อฝันอยากจาเปนหมอ
>>>>>>>>>>>>>แม้ว่าค.ฝันของแกก่าเราจาเดินแยกกัน
>>>>>>>>>>>>>แต่เชื่อสิ! ว่าเราจะยังอยู่ข้างกันตลอดเวลาที่เรานึกถึงกันเสมอ

 

------3 ปีมันผ่านไปเร็วนะ
------เร็วจนเราไม่คิด...ว่าเราจารักแกได้ขนาดนี้
------เร็วจนเราไม่คิด...ว่าเราจาสนิทกันได้ขนาดนี้
------และก้อเร็วจนเราไม่คิด...ว่าอีกไม่กี่วันจาไม่มีคนอย่างแกอยู่เคียงข้างเราอีกต่อไป

=======946...
=======เปนห้องที่...ทำให้เราได้มาเจอแก
=======เปนห้องที่...มีมุมซ้ายหลังห้องที่แกนั่งข้างหน้าเรา 2 แถว
=======เปนห้องที่...มีถังขยะที่แกต้องเดินมาทิ้งกระดาษที่ปากันบ่อยๆ
=======เปนห้องที่...มีอาจานที่ปรึกษาที่เข้าจัยเด็กมากที่สุด
=======เปนห้องที่...เราก่าแกไปยืนแหกปากกันอยู่หน้าห้อง
=======เปนห้องที่...ไมค์เสียมากสุด เพราะเราชอบร้อง ส่วนแกชอบปรับเสียงบ่อยๆ
=======เปนห้องที่...เข้าแถวได้แย่ที่สุด
=======เปนห้องที่...แม่แต่อาจานฝรั่งยังเรียกว่าดุสิต zoo
=======เปนห้องที่...เรากะแกเคยทะเลาะกันบ่อยๆ
และก้อเปนห้องที่...แม้ว่าจาดูแย่ในสายตาคนอื่น  แต่เราก้อกล้าพูดได้เต็มปากว่าเราอยู่ด้วยกันด้วยความ ''เข้าจัย''

ต่อไป...ไม่มีแก

/////แร้วเราจากินข้าวเช้าก่าใคร
/////แร้วถ้าเราข้อเท้าหักอีก ใครจะมารับเราหน้ารร.
/////แร้วใครจาช่วยเราถือกระเป๋า
/////แร้วใครจะไปแบงก์กะเรา
/////แร้วใครจะโทรหาเราบ่อยๆ
/////แร้วเราจาโทรหาใครเวลาเรามีปันหา
/////แร้วเราจะไปดูใครแข่งวอลเลย์
/////แร้วเราจาไปแหกปากกะใครหน้าห้อง
/////แร้วเราจะกลับบ้านกะใคร
/////แร้วใน bts จะมีใครนั่ง ถ้าเรายืน
/////แร้วเราจาเดินสยามเซ้นต์ถูกมั้ย
/////แร้วใครจาพาเราไปรุจักอะไรหลายๆอย่าง
/////แร้วเราจะร้องเกะกับใคร
/////แร้วเราจางอนใคร
/////แร้วใครจาง้อเรา
/////แร้วเราจากวนตีนใคร
/////แร้วใครจะกวนตีนเรา
/////แร้วจามีใครมารับฟังทุกเรื่องของเราอย่างแก
/////แร้วเราก้อคงหลงหาทางไป loft ไม่ถูก
/////แร้วเราก้อคงต้องเดินคนเดียว
/////cร้วเราจาร้องไห้กะใคร
/////แร้วใครจาปลอบจัยเรา
/////แร้วใครจะคอยเตือนเรา
/////แร้วใครจาคอยสอนเรา
/////แร้วใครจะมาเข้าจัยเรา
และถ้าไม่มีแก...แร้วเราก้อคงเหมือนกับขาดอะไรหลายๆอย่างไป

 

อยากจาบอกว่า...
ขอโทด...ถ้าเราเอาแต่จัยในบางเรื่อง
ขอโทด...ถ้าเราหงุดหงิดใส่แกในบางที
ขอโทด...ถ้าเราพูดอะไรไม่ดีๆกะแกไป
ขอโทด...ถ้าเราขี้งอนมั่กไปหน่อย
ขอโทด...ที่บางเวลาที่เรามีค.สุขเราก้อลืมแกไป
ขอโทด...ที่บางเวลาที่เรามีปันหา แกกลับเปนคนแรกที่เราคิดถึง
ขอโทด...ที่ชอบทำให้แกหนักจัยบ่อยๆ
แล้วก้อขอโทด...กับทุกสิ่งที่เราทำไม่ดีกะแกไว้

 

สันยาว่า...
ต่อไป...เราจะไม่คิดมั่ก
ต่อไป...เราจะมีสติ
ต่อไป...เราจะสดชื่น
ต่อไป...เราจะไม่ขี้งอน
ต่อไป...เราจะไม่จัยร้อน
ต่อไป...เราจะไม่อ่อนแอ
ต่อไป...เราจะเข้มแข็งให้มากขึ้น
ต่อไป...เราจะไม่เส้า
ต่อไป...เราจะหัดเปนคนยอมใคร
ต่อไป...เราจะคิดก่อนพูด
ต่อไป...เราจาเปนผู้ใหญ่ให้มากก่านี้
จำได้มั้ยว่าสิ่งเหล่านี้แกเขียนให้เราใน friendship หน้าแรก
และต่อไป...เราจาทำให้แกไม่ต้องห่วงเราเรื่องพวกนี้อีก

น่าแปลก...ที่เวลามีแก เรากลับไม่ค่อยสนจัย
น่าแปลก...ที่เรามัวแต่ไปสนจัยค.รุสึกคนอื่น แล้วมองข้ามแกไป
น่าแปลก...ที่หลังจากรุว่าแกได้ทุน เรากลับเสียจัยแล้วดีจัยไปพร้อมกัน
น่าแปลก...ที่เวลานึกถึงวันที่ไม่มีแก แร้วเราร้องไห้
แต่มีเรื่องนึงที่เราไม่แปลกจัย  ก้อคือ...ทำไมเราถึงรักแก

 

พฤฒ...ขอบคุนสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะแก  เราไม่รุจาพูดยังไงที่จะบรรยายค.รุสึกทั้งหมดที่มี  7 ปีที่แกจาไปเมืองนอก แกต้องดูแลตัวเองดีๆนะ (ความจิงเราน่าจาพูดให้เราดูแลตัวเองมากก่า) ไม่รุว่าแกจาคิดว่าแกสนิทกะเราที่สุดรึเป่า  แต่สำหรับเราแร้วแกคือเพื่อนสนิทที่สุดของเรา  เพื่อนที่ทำให้เรายิ้ม ทำให้เราหัวเราะ แร้วก้อทำให้เราน้อยจัยได้ เพื่อนที่คอยรับฟังเวลาเรามีปันหา  แล้วก้อช่วยเราแก้ปันหา  เพื่อนที่ไม่เคยหนีหน้าไปไหน เพื่อนที่เข้าจัยเรา  และก้อเปน

 

ฉันรู้ดี มันยากเย็นซักแค่ไหน จะหาใครมาเข้าใจกันซักคน
เช็ดน้ำตา โดยไม่เคยถามเหตุผล และคอยยืนเคียงข้างฉัน

ในชีวิตของบางคน ต้องอยู่อย่างเหงาใจ ไขว่คว้าซักเท่าใดก็ไม่เจอ
แต่ว่าฉันนั้นโชคดี ที่ได้เกิดมาพบเธอ เธอๆคือคนนี้

อยากขอบคุณที่ได้อยู่เคียงข้างฉัน ให้ฉันได้ผ่านคืนวันที่ดี
อยากบอกเธอว่าหนึ่งเดียวในโลกนี้ เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน

ในล้านคน เพียงหนึ่งเดียวที่ฉันขอ ก็มากพอให้อบอุ่นในหัวใจ
เพียงผู้เดียว คอยจับมือของฉันไว้ เป็นกำลังใจให้ฉัน

ในชีวิตของบางคน ต้องอยู่อย่างเหงาใจ ไขว่คว้าซักเท่าใดก็ไม่เจอ
แต่ว่าฉันนั้นโชคดี ที่ได้เกิดมาพบเธอ เธอๆคือคนนี้

อยากขอบคุณที่ได้อยู่เคียงข้างฉัน ให้ฉันได้ผ่านคืนวันที่ดี
อยากบอกเธอว่าหนึ่งเดียวในโลกนี้ เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน

---------------------------------

 

แม้ไม่ได้เจอหน้ากันทุกวัน

แม้ไม่ได้เห็นหน้ากันทุกคืน

แต่มิตรภาพที่หยิบยื่น

คือความพอดีของความผูกพัน

กับวันเวลาที่ผ่านมา

ช่วยทำให้เรารุซึ้งว่า ''เพื่อน''มีค่าแค่ไหน

กับวันเวลาที่ผ่านไป

แต่ความรุสึกดีดีในใจ

จะยังคงอยู่ตลอดไป...ไม่มีลืม!

----------------------------------

 

ร้ากแกมั่กๆนะพฤฒ...ซาโร

 

นาฬิกามือถือปลุกแล้ว  9.00  น. เชอะ...ขอนอนต่ออีกนิดดดดด

ก้อกด snooze ไปเรื่อยๆจนกระทั่ง 10.30  ว้ากกกก   

เรามีนัดกี่โมงเนี่ย  นัดเจอเพื่อนเก่าที่บดินทรนี่หว่า  11  โมง ดังกิน สยาม 

ตายห่า...ให้บ้านอยู่ราชเทวีก้อไม่ทัน  ตื่น 10 ครึ่งเนี่ยนะ 

ที่สำคันน...งานนี้  แม่งานที่นัด  ก้อช้านน  คนเลือกวัน  ก้อช้าน 

มากไปก่านั้น  คนเลือกเวลาก้อช้านอีกว่ะ  รีบอย่างด่วน 

สุดท้ายอาบน้ำแต่งตัวออกมาจากบ้านจนได้ 

เวลา  11 โมงพอดี(เหอๆเวลานัดเรยว่ะ)  

ขึ้นสองแถวก้อรอน้านนาน  เหมือนโชคชะตาจากลั่นแกล้ง

ไปถึงวินรถตู้  ก้อเต็มพอดี  น่า..สงบใจรอคันใหม่ต่อไป   

สโรเอ๋ยย  ไม่นานเกินคาดไว้  รถออก เย่  ใจเราไปตั้งนานแล้ววว

เหอๆ  นั่งได้สัก 10 นาที  ก้อมีเสียง ringtone ดัง  สงสัยโดนแล้ว 

สโร  รับสายด้วยคำพูดไพเราะที่สุดเท่าที่เคยคุยโทรสับ  สวัสดีค่า 

ตามมาด้วยเสียงตอบอันน่าสงสาร  แกอยู่หนายยย ซาโร  ประชาชื่น 

นั่นคือคำตอบที่ทำให้คนฟังไม่รุสึกดีจัยขึ้นมาเรย เหอๆ

หมูหวานบ่นต่อ  แกปล่อยให้เราอยู่กะพวกลิงได้ยังไง 

เราเปนผู้หญิงคนเดียวในบรรดาพวกลิง 7 คน  ไม่ต้องบอกก้อพอรุว่า 

พวกลิงนั่นใคร  ก้อเราโตมากะพวกนี้นี่หว่า  จาไม่รุได้ไง 

ก้อเพราะรุนี่หละว่านัดกะพวกมัน  ทำให้เราชะล่าใจว่า

มันต้องมาสายกานนนมากกกก  เหมือนที่มันเคยเปน 

แต่คราวนี้ผิดถนัด  เพิ่งมารุทีหลังว่าเพื่อนช้านก้อเปี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น 55

เอาล่ะ บรรดาลิงทั้ง 7 ก้อได้แก่  ไบร์ท ริช อายะ เพชร ภูมิ ดิ๊บ เป้

โหๆ ขอชื่นชม  คุนมาเรวมาก  ม่ายน่าเชื่อว่านัดกานเที่ยวยังงี้ 

จาเป็นบรรดาผู้ชายที่ไปเร็ว  แม้แต่หมูหวานเอง  ช้านก้อขอนิดนึงละกาน 

แกก้อไปสาย(ก่าพวกมัน) แม้ว่าจามีเราสายก่า ก้อเหอะ  เหอๆ อะ วางสายไป 

แป๊บนึง ปอนด์โทรมาว่า  พวกนั้นอยู่ไหนกัน  มันอยู่ดังกิน  แต่ไม่เจอใคร

อ่าว  ซวยแล้วกรู  ก้อว่า ดังกินสยามมีที่เดียวนี่นา  เรยบอกให้มันไปหาดู

เพราะว่าไปถึงกานเยอะแล้ว  ปอนด์ก้อว่าจาไปหาดู แล้วก้อวางไป 

 ช้านก้อนั่งใจจดใจจ่อต่อไป ในที่สุด  ความฝันก้อเปนจิง ถึงดังกิ้นจนได้กรู 

ไปถึง  เจอ  หวาน ปอนด์ เบสท์ นั่งกานอยู่  

อ่าวว  แล้วไอ้พวกลิงของช้านไปไหนกานแล้ว 

 รึว่าเจ้าหน้าที่ปศุสัตว์มาเก็บปายแร้วหว่า...ก้อเรยเอ่ยถาม 3 สาว

ก้อได้ความว่า  มานหนีกานไปเล่นเกม(วินนิ่ง)กานหมดแร้วว 

เพื่อนกรูนิสัยเดิมชิบ  7  ปีที่แล้วเปนไง  ปีนี้ก้อยังเหมือนเดิม 

 คงรวมถึงค.รุสึกและมิตรภาพกับความทรงจำดีๆไว้ในสิ่งที่เหมือนเดิมด้วย 

อันนี้เรามั่นจัยเต็มที่!!! ซึ้งๆ เฮ้ออ  ไปถึงก้อเกือบเที่ยงละ  ข้าวก้อยังไม่กิน 

ช้านถึงแล้วนี่  ม่ายรอใครแล้ว  ไปๆเคลื่อนขบวน 

โทรบอกบรรดาที่เล่นเกมอยู่  ว่าไปเจอกานที่ MK  มาบุนครองเรยละกาน 

ไปด้วยความไม่รีบร้อนเช่นเคย  เพราะคิดว่าพวกมันก้อยังคงเล่นเกมส์กานอยู่แหละ 

ทุกทีเปนยังงั้นแหละ  แต่ผิดคาด  อารัยกานนี่  มาถึงร้านละ 

พวกนั้นนั่งกานอยู่แร้วว ทามมายช้านชอบสบประมาทพวกนั้นเรื่อยเรย 

น้า  คิดซะใหม่ๆ เพื่อนเทอเค้าเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแล้ว 

สโร  แกควรจาดีจัยน้า 55  เข้าที่นั่ง  โต๊ะยาวๆดูเหมือนจาแคบไปถนัดตา

กะจำนวนคนในโต๊ะที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ  พร้อมๆกับเสียงดังล้งเล้ง

เหมือนคน(หรอ)ทะเลาะกาน  ดีที่ว่า  ช้านคนต้นเสียงนั่งอยู่ริมโต๊ะ 

ม่ายง้านนน...คงจาดังก่านี้อีกเยอะ :d ขอบอกว่าเบสท์กินเยอะมาก 

 มานเปนคนร่ำร้องอยากมากิน  เพราะมันหิวมากก่าเราอีก   หุหุ  มานก้อสั่งๆเอา 

แต่พักหลังชักสงสัยว่า  เอ๊...อาหารที่สั่งมาไปไหนหมด  ให้ตายเถอะ!!   

อาหารที่สั่งมาไปอยู่ในอีก 2 หม้อที่เหลือ(ทั้งโต๊ะมี 3 หม้อ)

นั่นคือหม้อที่คนสั่งไม่ได้กิน  ชิชะ ... หลังจากนั้นตอนสั่งต้อง

กำชับว่าให้มาส่งฝั่งนี้  หม้อนี้  เหอๆ เรื่องเพื่อนดูเหมือนเรื่องใหญ่ 

แต่เรื่องกินก้อใหญ่ใช่ม้า หุหุ สักพัก กิ๊ฟท์  พีร์ ตาล ธนาคมก้อมา 

ครบยังวะ ถ้าม่ายครบก้อโทดด้วย แล้วก้อลงมือแดก(กิน) 55

พร้อมกับทะเลาะ(คุย)กันไป อ่อที่น่าสนจัยมาก  คู่ข้างหน้าเรา 

ปะริชกะอายะแม่งกะหนุงกะหนิง  คงเป็นเพราะที่นั่งเบียดกานมากด้วยแหละ 

อายะตักจากหม้อ  ปะริชหยิบต่อ  จู๋จี๋กานอยู่ 2 คน  อย่าได้ปะ  ยอมรับว่าอิจฉาว่ะ!

พักใหญ่ๆพนักงานเริ่มเดินมาบอกว่าน้องขา  ช่วยเงียบๆนิดนึง อิ่มพอดี  ไปดีก่า 

ไม่อยู่ให้เค้าด่าต่อไปหรอก  เช็คบิลกาน  กินกันไปเท่าไหร่มะรุ

แต่นั่นกานอยู่เกือบ 20  จ่ายคนละ 140 คิดดู แพงว่ะแม่ง...

ขนะสโรจาก้าวเดินออกจากร้าน  ผ่านโต๊ะนึง  ผู้หญิงคนนึงพูดกะสามี(ผัวล่ะมั้ง) ว่า 

 โธ่ ห่า กูก้อนึกว่าเด็ก  ควาย! เต็มหน้ากรูเรย  แหะๆ ม่ายเปนไร  รักษามาดไว้สโร

แม้ว่าจาเสียเซลฟ์นิดๆ ออกมาก้อไปจองห้องกาน  ห้อง VIP  รวมทั้งเกะ+โบว์ 

ราคาเท่าไหร่ไม่รุ  รุแต่ช้านเปนคนแรกที่ไปจับไมค์  พร้อมๆกะเปี่ยนรองเท้าโบว์ 

ม่ายได้  ต้องเอาให้คุ้ม 55  มี 2 เลนโยนโบว์ ตอนแรกกะจาแข่งกาน  ที่ไหนได้ 

ทำไมทีมช้านมีแต่พวกฝึกหัดทั้งนั้นเรยเว่ย(ไม่ใช่ว่าไม่เก่ง  แต่ไม่เก่งเท่าอีกเลน)

เหอๆ อย่าเรย  เล่นเฉยๆละกาน  ดูเหมือนจาเริ่มรุว่าไม่แข่งกะอีกทีม

ก้อตอนช้านโยนลูกแรกเนี่ยดิ  ล้างท่อเชียว  หลังจากนั้นก้อใช่ว่าจาดีเท่าไหร่ 

คนไม่ได้เล่นนานแล้วนี่หว่า  แถมเล็บที่กะจาเพนท์ก้อหักด้วย เหอๆน่า 

ม่ายเปนไร สู้เค้า จบไปเกมส์ ช้านนี่รองโหล่ของทีม  ม่ายต้องพูด

ถ้าไปเปรียบเทียบกะอีกทีมนึง 55 เกมส์ 2 แก้ตัวๆ เก็บ spare

ได้เกือบหมดเรยเว้ย สโร  มี strike ด้วยตั้งลูกนึงแน่ะ

(เค้า strike กานไปเปนชาติแล้ว)ว้าก  เกมนี้จบลงด้วยสกอร์ 112  ก๊ากกก 

ที่ 2 รองจากไอ้ภูมิ เปรียบเทียบกะรอบแรกได้ 92 เอง 

แต่รอบแรกนี้ ดิ๊บได้ที่ 1 น้า ในทีมเราอะ อ่านมาถึงตรงนี้ทุกคนอาจสงสัยว่า 

แล้วเราไม่ร้องเกะหรอ(ทำหน้าประหลาดใจแบบว่าเปนไปไม่ได้)

ก้อจิงแหละ  เปนไปไม่ได้ที่มาถึงห้องเกะแล้วเราจาไม่ร้อง 

(ขนาดที่ห้องเรียน 946  ยังร้องจนทำไมค์พังไป 13 ตัวเรย) แหะๆ

ร้องนะจ๊า  ร้องด้วยแหกปากด้วย(หลังๆชักไม่มีใครยื่นไมค์มาให้ 

เพราะเริ่มเหนธาตุแท้) มะเปงไร  ช้านแหกปากก้อได้  หุหุ  วิ่งไปวิ่งมา 

ม่ายได้นั่งเรย  เพิ่งรุสึกตอนหลังจากออกกันมาแร้วว่า 

กรูปวดขามากกกกกกกก 55  อ่อๆเนื่องจากมากานเยอะทำให้คุ้มค่ามาก 

กะการเสียตังค์แค่ 80  กะการเล่นโบว์+ร้องเกะ  กะเพื่อนๆที่รุจัย(อ้วก)

ออกกานมาแร้ว  ไปไหนดีฟระ คิดสิๆ ยังๆคิดไม่ออก  อะ 

หยุดคุยเรื่อง meeting กานก่อน  ปีนี้ว่าจาจัดเหมือนเดิม  ที่บ้านพีร์ 

แต่ยังมะรุว่าวันไหน  หาวันมะได้ว่ะ  แล้วก้อเรื่องไปเที่ยวตจว.ด้วย 

พอเริ่มถามว่าจาไปเที่ยวไหน  แม่งแตกสลายกานเฉย  ปรามานว่า 

เมิงจัดไปไหนกรูก้อไปวะสโร  ตามบาย  ไรปามานนั้น แล้วสายตาพลัน

เหลือบไปเหนสิดซื้อไอติมซันเด  ว้ากก  อยากกิน  ขอละกานๆ 55

มานก้อเรยต้องไปซื้อใหม่โดยปริยาย 55  แต่ตอนหลังสำนึกผิดแร้วน้า

จาจ่ายตังค์คืนให้แล้ว  แต่สิดบอกว่าเลี้ยง  55 เพื่อนเรา  เปี่ยนไปจิงๆด้วย

จากสิดขี้งก  กลายเปน มันเลี้ยงไอติมเรา  55  เปนปลื้ม  อะ  ตกลงกานได้แร้ววว 

ว่าจาไปไหน  ไปหาฝนที่ทำงานอยู่ที่ โอปองแปง  ก่อน  ไปเอาบัตรงานพรอม 

ซึ่งทุกคนฝากมันซื้อ  รวมทั้งสิ้นเปนมูลค่า 5500 บาท  โห  น่าสงสารจัง  อิอิ 

ไปถึงตอนแรกกรูเข้าไป  แม่งเกือบทำฝนตกงานซะแล้วไม๊ล่า 

ผู้จัดการร้านแม่งมองใหญ่เรย  ค่อยๆสลายตัวโดยพลัน  สุ

ดท้ายมีไอ้อั๋น  เปนแนวหน้าซื้อขนมปัง  ชิ้นละ 100 กว่าบาท

เพื่อเสี่ยงเข้าไปเอาบัตรงานพรอมบดินทร  55

 100 กว่าบาทที่เสียไปที่คาดว่าจามีคนร่วมจ่ายกาน 

เพราะเหลืออีกตั้ง 10 กว่าชีวิต  ปรากดว่าสุดท้ายก้อนั่งกินคนเดียว 

คำละ 20 บาท น้ำตาแทบเล็ด อะ จ่ายค่างานพรอมซะ 

ต่างคนต่างยืมเงินกันให้ควั่ก  รวมทั้งอีตาอั๋นที่สุดท้าย 

 ช้านก้อยอมจ่ายไปให้มานก่อน  ช้านไม่ลืมน้าเฟร่ย เหอๆ อะ

ไปไหนต่อ  ไป...เลือกชุดไปงานพรอม  นี่คือจปส.แรกๆที่พวกนี้ 

มานยอมมาสยามนี่หว่า  ไปๆ  แต่งานนี้ 2 สาว(พีร์กะเบสท์)ของเราขอลาก่อน 

อะ ไปกันต่อ  ไปดูแถวๆลิโด้ ละกาน  นุช  เด็กบดินทร เปนผู้นำทาง หะหะ 

ดูเหมือนว่าน่าจาเป็นเรา  หมูหวาน  ภูมิ เพชร ดิ๊บ อั๋น  ที่เปนคนนำทางเนอะ 

แต่ก้อนั่นหละ  ก้อแค่ดูเหมือนว่า... 

ระหว่างเดินมา  ฝนเลิกงานพอดี  อะไปด้วยกัน  อะมาถึงเข้าไปร้านแรก

ที่อั๋นภูมิใจนำเสนอ  ไม่กล้า  เงียบ เดินดูๆ ออก ไม่ลองซักนิด 

พอเริ่มเข้าร้าน 2 เอ้า! ลองกานละ  เริ่มอยู่กานนาน ขึ้นเรื่อยๆ

เปี่ยนร้านกานไปเรื่อย ไม่ได้ซักร้าน เดินจนขาแทบลาก ทีร้านนึง

ดูท่าสิดจาชอบ  ลองแล้วลองอีก  แต่มันก้อแพงไปว่ะ  จบท้ายด้วยคำที่ว่า 

ไปเหอะ  ดูร้านอื่นไปก่อน 55  สุดท้ายกลับไปที่ร้านไอ้นุชเช่นเคย 

ดูท่าจาดีแล้วถูกสุดแล้ว เหอๆ หน้าที่เราล่ะช่วยเลือก

ความจิงก้อไม่ค่อยได้ช่วยเท่าไหร่  ช่วยคู่งานพรอมเราเลือกดีก่า 

คนอื่นก้อช่วยน้า  อย่าเข้าใจผิด  แต่ด้วยความที่แบบสนิทกะไบร์ทไง

ช่วยไบร์ทก่อนละกานน  ในที่สุด  ลองไปได้ประมาน 10 กว่าแบบ 

ก้อลงตัวจนได้  ดีจัยๆ โย่ ดีนะที่คู่งานพรอมช้านไม่ใส่กางเกง

ที่มันลองก่อนหน้านี้  ไม่ว่าจาเปนกางเกง 30 ที่ติดเป้า(ติดจิงๆเหนอย่างแรง) 

รึว่ากางเกง 34  ที่โคร่งจนน่ากลัว  ในที่สุด  นานมาก  ก้อได้กางเกงเบอร์ 32 

ที่พอดีและดูดีสำหรับมัน  เหอๆ ช้านล่ะแอบดีจัย(จนเผลอยิ้ม ไอ้ฝนบอก) 

แต่ที่ยิ้มม่ายออกก้อเพราะว่าคู่ช้านมานลีลาศไม่เปงเนี่ยแหละ กรำ 

ลืมไปว่าบดินทรเค้าให้เลือกเรียน  ไม่ได้บังคับ  แล้วอย่างอีกพวกนี้รึ

จะเลือกเรียนลีลาศ  กีลาที่แสนจานิ่มนวลและสุภาพ  ไม่มีทาง!!!

แล้วสำหรับหนุ่มดิ๊บของเรา  น่าสงสารนิดนึงว่ามันไม่มีใหญ่เท่าร่างมันอะ 

ก้อเรยต้องสั่งร้านนี้แหละตัด  เค้าก้อดีนะ  มันต้องสั่ง 2 อาทิตย์อย่างต่ำ 

แต่ไม่ได้แล้วนี่  ต้องไปงานวันที่ 18 มี.ค.นี้  ขอเร่งหน่อยละกาน 

ดิ๊บบอกให้สโรเจรจา  หะหะ  เราก้อทำได้อยู่แล้ว

เจรจาเหลือเป็นวันที่ 17  ตอนทุ่มครึ่ง  ฟังดูดีขึ้นเยอะปะ อิอิ 

ตัดทั้งหมด  เราก้อช่วยเลือกแบบเสื้อข้างใน  ข้างนอก  

และก้อกางเกง ก้อแค่ 3270 เองว่ะ(แพงกว่าของเราอีก) 

อ่อ ลืมบอกของไบร์ทนี่ 2100 เองน้า  มะเปงไรหรอก 

ก้อแค่ลูกเจ้าของยิลเลตต์เองเนอะ ชิ หมั่นไส้ เงินแค่นี้ ซำบายว่ะ เส็ดแล้ว 

 ในที่สุด  ทุกคนก้อได้กานเกือบครบ  หุหุ ปายหนายต่อ  อาวว 

ดิ๊บจาไปเอาแผ่นเกมที่มาบุนครอง(แม่ง ไมเมิงไม่เอาแต่แรกวะ ขอด่า) 

ตอนนั้น กรูนี่แอบหิว  แต่มะกล้าบ่นมาก  เพราะว่าพวกผู้ชายยังมะหิวกานเรย

ไรนี่  สโรชา  เทอผู้หญิงนะ  ก้อกินพร้อมๆกาน จามาหิวก่อนได้ไง 55

แต่ก้อดี  ในที่สุดก้อยอมฟังกานบ้าง  ไปหาไรกินกานที่ฟู้ดเซ็นเตอร์ 

ตอนแรกจาเปนฮาจิบัง แต่น้องอั๋นบอกว่ากินเป็นประจำทุกวันที่บ้าน 55 

ก้อเรยแบบ เออ  food center ก้อได้วะ ตอนนั้นไบร์ทแยกกลับไปแล้ว 

 พวกนี้ต้องกลับทางเรือ หลีกเลี่ยงการจราจรที่ติดขัด 55  ก้อเหลือแค่ไม่กี่คน

นั่งกินกาน คุยกันสักพัก  รอแม่เป้นเพื่อนสิด  คิดดูมานเรียกแม่มา

จ่ายตังค์ค่าชุดให้มัน ร้านที่มันชอบแล้วแพงๆนั่นหละ

เฮ้ออ..ถึงเวลาได้กลับบ้านกานซะที  สิดเจอแม่แร้ว 

แม่มันแอบหงุดหงิดนิดส์ที่สิดมาช้า  จากมาบุนครองถึงสยาม 

ก้อเรยทำให้พวกเราไม่กล้าอยู่ต่อ  ประกอบกับ 

แรงขาที่หมดไปแบบไม่ต้องสงสัย  จากการที่เดิน เดิน และก้อเดิน

เหอๆ กลับกานเถอะหุหุ  ได้เวลา  หมดเวลาสนุกแล้วสิ  ทุ่มครึ่งพอดี 

ขึ้นรถไฟฟ้า  แยกย้ายกานกลับ  มีเราคนเดียวที่กลับสายหมอชิต 

นอกนั้นเค้ากลับอ่อนนุชกันหมด  ติ๊ด ติ๊ดๆๆ อารีย์ 

เสียงโทรสับเราดัง  เบอร์ไรไม่รุ ไม่คุ้น  สิดนั่นเอง 

มานโทรมาขอบคุนที่ช่วยเลือกแบบให้  แม่มันก้อคงถูกจัย 

จ่ายตังค์ให้ไปแล้ว 55  เฮ้ออ  แอบอมยิ้มอีกครั้งที่เพื่อนเราชอบ

ที่เราเลือกหั้ย อิอิ  ถึงหมอชิต  กลับบ้าน  เเบบว่าอารมม่ายอยากอัพสเปซเรย 

 

แต่ไม่ได้  ขอเกบความทรงจำแบบนี้ไว้ละกานน

 

 

-งาน meeting จัดวันไหนแล้วจาบอกใน msn น้า ไปกานเยอะๆ 

ถ้าไม่ได้บอกด้วยตัวเอง  รุจากคนอื่น ก้อขอโทดด้วยจ้ะ

จัดที่บ้านพีร์น้าปีนี้  บ้านใหม่อ่าจ้า

-เรื่องทริปไปเที่ยวอะมีแน่  แต่ขอดูวันก่อนอ่า รุว่าพวกแกอยากไป 

ช้านก้ออยากไป หะหะ  แล้วจาบอกต่อๆไปละกาน

ปล.ขอบคุนนะ...ที่ทำให้เราสนุกมากมายวันนี้ 

                          เหมือนที่เค้าพูดกันไว้ว่าเที่ยวที่ไหนก้อได้

                          ขอเพียงมีเพื่อนที่รุใจไปกะเรา

ขอบคุนนะ...ที่ทำให้เรารุสึกว่าพวกเรายังรักกันเหมือนเดิม

                   ไม่ว่าจาผ่านไปนานแค่ไหน และจาเปนยังงี้ตาหลอดไป
ขอบคุนนะ...ที่ตอนพวกแกซื้อเสื้อกาน  ขอความคิดเหนจากเรา
ขอบคุนนะ...ที่ฟังความคิดเหนที่เราให้
ขอบคุนนะ...ที่มากันมากมายวันนี้
ขอบคุนนะ...ที่พวกแกห้อง 14 ชวนเราไปสัตหีบ 

                    แต่เราไปไม่ได้หรอกแก พ่อเราอนุยาดแล้วล่ะ

                    แต่เราไม่รุจานอนกะผู้หญิงคนไหนนี่หว่า  พีร์ไปม่ายด้าย 

                    ติดทำงานเหมือนกัน หึหึ

ขอบคุนนะ...ฝน พีร์ เบสท์ ตาล ปอนด์  สิด  นุช ไบร์ท ปริช อายะ

                    ท็อป  กรัญ  กิ๊ฟท์ หมูหวาน  เพชร ดิ๊บ อั๋น ภูมิ และก้อธนาคม                 

                   ที่ทำให้วันนี้ของเราเปนวันหนึ่งที่อยู่ในความทรงจำดีๆของเรา