เวลา...มีไว้เพื่อเตือนความทรงจำ และทบทวนอารัยบางอย่าง

 

เคยน้อยใจกับเรื่องบางเรื่องมากมาย สุดท้ายเวลาก้อทำให้ลืม...

หรือบางทีก้อทำให้โกรธจนไม่สนใจเรื่องนั้นไปเลยก้อได้

 

บางทีการให้เวลากับตัวเอง ก้อทำให้ได้คิดทบทวนเหมือนกันนะ

ว่าเราคาดหวังกับสิ่งๆนั้นมากไปรึป่าวว ถึงทำให้เรารุสึกน้อยจัย

พอคิดได้ยังงี้ อาการน้อยจัยก้อหายไป อืมม เราคงคิดมากไปเอง

 

(จริงๆแร้วแถวบ้านเรียกว่า คิดเข้าข้างตัวเอง..)

 

เคยรุสึกมั้ย ว่าคนบางคนสำหรับเราแล้วไม่เหมือนเดิม

ที่รู้สึกยังงั้น เพราะอะไร เพราะเวลารึป่าวว ที่ทำให้คนเปลี่ยนไป

หรือเปนเพราะใจเราต่างหากที่เปลี่ยนไป ยกตัวอย่างง่ายๆ

 

แต่เดิมได้แค่ 1 ก้อดีมากพอแร้ว  เด๋วนี้นับไปเรื่อยๆจนอาจจะเกินลิมิตที่เค้าจะให้ได้

มันก้อเรยทำให้คนนั้นในสายตาเราเปลี่ยนไป ลองมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง

 

แล้วจะรุว่า ตัวเรากะใจเราเองนั่นแหละที่เปลี่ยนไป...แล้วก้อจะลืมสิ่งที่เค้าทำไว้ได้

 

ระยะห่างที่เกิดขึ้น ทำให้กลับไปที่จุดเดิม เหมือนเริ่มใหม่

ที่ไม่ใช่ความรุสึกเดิม...

 

จะเปนไปได้มั้ยที่ทุกอย่างจะเหมือนเดิม---ไม่รุสิ!

 

จะเรียกว่าเป็นความบังเอิญรึป่าวก้อไม่รุ  เพราะเราได้เมล์ฉบับนี้ จากเพื่อนคนนึง

พร้อมๆกับที่มีพี่คนนึงไปโพสต์ไว้ในบอร์ดคณะ แต่เราชอบนะ  อ่านแร้วมีกำลังจัยเพิ่มขึ้นเยอะ

หลังจากท้อแท้ก่า physio ในระบบ CVS มาเป็นเวลา 1 อาทิตย์แร้วว 55 ขอบคุนมากๆนะ

ให้รุว่ารักและคิดถึงแทบจับใจเสมอมา...แม้จะไม่ได้เจอกันก้อตาม

 

------------------------------------------------------------------------

 

 ภาระฉันไม่มีมาก มีเวลานั่งเขียนถึงเธอ เราไม่ค่อยได้เจอกัน ภาระของเราต่างกัน รู้ว่างานหนัก เธอต้องดูแลใครๆ มากมาย เป็นห่วงเสมอ

จดหมายจากพระจันทร์ :: แอน ธิติมา

สวัสดีดวงตะวัน คืนนี้มีดาวเต็มฟ้าทอประกาย
ภาระฉันจึงไม่มีมากมาย พอมีเวลานั่งเขียนถึงเธอ

อยู่สบายไหมตะวัน เราไม่ค่อยได้เจอกันเลยใช่ไหม
ทั้งๆที่ฟ้าเดียวกันนั้นใกล้ แต่เพราะภาระของเราต่างกัน

* แม้จะไม่ได้พบเจอเธอ ก็รู้เสมอว่าเธออยู่ตรงไหน
และฉันก็รู้ว่างานเธอหนักเพียงใด เธอต้องดูแลใครๆ มากมาย

** อยากบอกเธอว่าคิดถึง มีฉันซึ่งยังเป็นห่วงเสมอ
แม้ฉันไม่รู้เมื่อไรจะพบเธอ แต่ฝันถึงเธอทุกคืน

(ซ้ำ * , **)

รู้ไว้พระจันทร์ดวงนี้รอพบเธอ และคิดถึงเธอเหลือเกิน

---------------------------------------------------------------

นาฬิกายังหมุนไป เหมือนเดิมอย่างนั้น
ฉันยังเหมือนเดิมทุกวันนั่งมองที่ท้องฟ้า
มันเหงาอย่าบอกใคร เมื่อได้คิดถึงเธอขึ้นมา
ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้เลย

เธออยู่ที่ไหน ยังสบายใจดีหรือเปล่า
ในวันนี้ที่มันไม่เหมือนเก่า
มีใครบ้างไหมคอยห่วงใย
เธออยู่ที่ไหนคนใส่ใจเธอมีหรือเปล่า
ถ้าไม่มีใครที่เขาเข้าใจ
ให้เธอจำไว้ยังมีฉันที่รักเธอ.....

นาฬิกายังเหมือนเดิมต้องเดินต่อไป
ถ้าเธอท้อใจเมื่อไหร่ให้มองที่ท้องฟ้า
ทุกครั้งที่อ่อนแอ อย่ายอมแพ้ลุกยืนขึ้นมา
สักวันจะเป็นวันของเธอ

เธออยู่ที่ไหนยังสบายใจดีหรือเปล่า
ในวันนี้ที่มันไม่เหมือนเก่า
มีใครบ้างไหมคอยห่วงใย

เธออยู่ที่ไหนคนใส่ใจเธอมีหรือเปล่า
ถ้าไม่มีใครที่เขาเข้าใจให้เธอจำไว้
ยังมีฉันที่รักเธอ.....

----------------------------------------------------------------

อยากบอกทุกๆคนว่า  อย่าลืมใส่ใจคนรอบๆข้างที่รัก คิดถึงและเป็นห่วงคุณตลอดมา

ไม่ว่าเค้าคนนั้นจะรู้สึกยังไงกับคุณ และอย่ากลัวว่าเค้าต้องการอะไรจากคุณ 

เวลาของทุกคนมีเท่ากัน อย่าบอกว่าคุณกลัวไม่มีเวลาให้เค้า เพราะถ้าเค้าเข้าจัยคุณ

เค้าอาจจะไม่ได้ต้องการสิ่งที่คุณกลัวเหล่านั้นมากมาย แค่ขอให้คุณคิดว่า ครั้งนึง คุณ''เคย''มีคนที่ห่วงใย

คงต้องมีสักวันนึงที่คุณรู้สึกท้อแท้ รู้สึกหมดหวัง หมดกำลังใจ เค้าคนนั้นจะคอยอยู่เคียงข้างคุณเสมอมา

ขอให้ดูแลความรู้สึกดีๆแบบนั้นให้มีอยู่ตลอดเวลาและตลอดไปนะจ๊ะ

พอดีได้อ่านสเปซชาวบ้านมา  ก้อเรยไปเจอเพลงนี้เข้า

 

ชอบอะ มันตรง มีแอบเปลี่ยนนิดนึงด้วยอะ เครดิตจาก''เด็กหมอ''

 

 

 

รุสึกม่ายได้อัพสเปซมานานมาก เหอๆ

 

วันนี้ ม่ายมีไร แค่อยากจะบ่นถึงชีวิต...(ดูจิงจังเนอะ ไม่ขนาดนั้นนน)

 

เลคเชอร์ทุก 8 โมงเช้า เหอๆ ขึ้นห้องเรียนสายทุกวันเรยว่ะ เพราะกินข้าวไม่ทัน

 

นึกถึงตอนปี 1 ที่มีเวลาว่างให้มากินข้าวหลังเลคเชอร์เช้าแค่ชั่วโมงเดียว ไม่ใช่เลคเชอร์ เกือบ 2 ชั่วโมงอย่างทุกวันนี้!!!!

 

เลคเสร็จ ก้อขึ้นผ่า gross (ที่ตามตารางมันเลิกเที่ยง แต่ก้อมะเหนเคยจาเลิกได้ตรงซะที --'')

 

identify นู่นนี่เต็มไปหมด nerve artery vein แต่รุสึกว่าจะเจอแต่ vein vein vein 55

 

ยังไม่จบเท่านั้น ไม่ว่าจาเลิกจาก gross กี่โมง วิชาต่อไปก้อเริ่มเรียนบ่ายโมงนะจ๊ะ

 

ไม่เคยเข้าทัน เหอๆๆ บ่ายนี่แทบจะงดเรียนไปเรยกานทีเดียว(งดเองในจาย...อาจานก้อสอนไป55)

 

เรียน ผ่า น่ะไม่เท่าไหร่ ไอสอบนี่สิ เยอะชะมัด!! สอบกานเปนว่าเล่น อาทิตย์เว้นอาทิตย์

 

แค่นี้ก้อมะได้เงยหัวปายไหนแร้ว คิดถึงเพื่อนๆทุกคนเรยนะ มีเวลาว่างมะไหร่จะไปร่อนจุฬาใหญ่ให้หนำจัย

 

สำหรับเรื่อง''อื่นๆ'' ขอหยุด(ชั่วคราว)ไว้ตรงนี้ก่อน รอให้มีเวลาคิดอะไรๆก่อน แร้วค่อยเพลย์ต่อปายย

 

แต่ยังไงก้อคิดถึงแระเปนห่วง(ทุกๆคน)เสมอน้า แม้ว่าจะไม่ได้โทรหา ไม่ได้ไปหา ไม่ได้ส่ง msg หา และไม่ได้กลับบ้านด้วย ก้อตาม -*-

 

 

 

 

 

 

blog นี้ แค่อยากจะขอโทดคนๆนึง(ที่เรารุว่าเค้าไม่เคยอ่านสเปซ )
 
แต่อยากระบายนิดนึง ไม่สบายจัยเอาซะเรยเหอะ  2 วันที่ผ่านมานี้ คิดไม่ออกว่าจะทำไงดี
 
ไม่รุว่าตอนนี้เค้ารุสึกยังไง รุแต่ว่า..เค้าก้อคงไม่สบายจัยนิดนึง(ตอนนั้นที่เกิดเรื่อง)
 
แม้ว่าตอนนี้เค้าจะพูดว่า ไม่ได้คิดอะไร เค้าโตแล้ว แต่มันก้อประเจิดประเจ้อไปนิด
 
เค้าพูดยังงี้จิงๆนะ เค้าไม่ได้พูดกะเรา เค้าเคลียร์กะคนนึง แต่..ไม่ใช่เรา

 

พอเราจะเข้าไปคุย เค้าก้อจะไปทำธุระ เราเรยยังไม่สบายจัยอยู่อย่างนี้
 
ไม่รุว่าจะทำไง  ใจนึงอยากจะห่างออกมาซักพัก รักษาระยะห่าง(ที่เค้าต้องการ)
 
 ใจนึงก้ออยากเจอเค้านะ(เพราะคงมีเวลาจะได้เจอไม่มาก) แต่..ตอนนี้ไม่รุจะทำไง ก้อแค่อยากจะบอกว่า..กวางขอโทดนะ
 
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ถึงอีกคนนึง(ที่ชอบอ่านสเปซ) กวางขอโทดถ้ากวางทำอะไรที่ทำให้พี่รุสึกไม่ดี  บางทีช่วงนี้กวางอาจจะเครียดกับงานมากเกินไป
 
กวางไม่ได้ตั้งใจทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาพี่เลย(กวางรุด้วยว่า พี่ก้อไม่ได้คิดยังงั้น) ขอให้รุว่า
 
กวางอาจจะเข้าจัยความรุสึกของคนทำงานบ้างเปนบางส่วน แต่คงไม่หมด  คงต้องพูดว่ากวางขอโทดจิงๆ
 
อยากให้เราเคลียร์กันแบบนี้ วันนี้กวางกลัวนะ กวางกลัวว่าพี่จะไม่ยอมเคลียร์ด้วย

 

ทำยังงั้นกวางคงรุสึกแย่ ถึงวันนี้ เรายังรักกัน เราถึงได้เคลียร์กัน แต่ถ้าเราทะเลาะกันบ่อยๆ

 

เราก้อคงไม่มีวันนี้ วันที่เราเคลียร์กันให้รุเรื่อง ให้เข้าจัย ไม่อยากให้เรามีปันหากันเรยย ไม่อยากให้พี่มีปันหากะใครด้วยย
 
ยังไงกวางก้อรักและเปนห่วงพี่เสมอนะ บางทีอาจจะเปนเพราะความเปนห่วงพี่ก้อได้
 
ที่ทำให้กวางพูดกะพี่ไปยังงั้น พี่จะเข้าใจจิงๆรึป่าว กวางไม่รุ รุแค่อยากให้เราเปนเหมือนเดิม
 
อย่าให้คำว่า เสียความรุสึก ทำอะไรให้เราทั้งคู่รุสึกไม่ดีเรยอะ ร้ากพี่เสมออ...

 

จากคนที่ไม่แสดงความรุสึกที่อยากจะบอกว่า...ขอโทดนะคะ
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 หากใครคนนึงมีคำถาม  สักวันคุณอยากจะพบใคร  คำตอบในใจคือใครที่คุณต้องการ 
เทอคือคนที่ดีพร้อม  ใครๆต่างพากันชอบเทอ  เทอคือคำตอบที่ทุกหัวใจใฝ่ฝัน
และฉันเปนคนที่ประทับใจเทอเช่นกัน  และฉันก้อไม่กล้าที่จะพูดไป 
ได้แต่ยิ้มให้เทอเบาๆอยู่ในมุมที่เทอไม่สนใจ  แอบมองดูเทอไกลๆอย่างนี้ต่อไป
ได้แอบมองเทอข้างเดียวอยู่ที่มุมนี้ก้อพอแล้วไม่มีเงื่อนไขใดๆในความหวังดี 
แค่ได้ชอบเทออย่างตอนนี้  ก้อถือเปนโชคชะตาดีๆที่คนอย่างฉันได้เกิดมาพบกับเทอ
หากเราใกล้กันมากกว่านี้  สักวันมันอาจจะไม่ดี  บางสิ่งในใจฉันอาจทำเทอลำบาก 
ก้อปล่อยเทอลอยอยู่ฟ้า  ของมองดูเทอจากพื้นดิน  แค่เพียงได้เห็นเทอฉันก้อสุขใจแล้ว (*,**)
และถ้าวันนึงเทอเหนื่อยล้าจากเรื่องต่างๆจนเทอรู้สึกว่าโลกนี้เหมือนกับไม่เหลือใคร 
โปรดจงรู้เอาไว้ว่าโลกนี้ยังมีความห่วงใยจากมุมเล็กๆตรงนี้เสมอ
 
 
 
 

 
 
 

ก่อนอื่น Happy Songkran day naja!

เขียนให้น้องคนนึง(เราเปนลูกคนเดียวนะเฟร่ย)

วันก่อนได้คุยก่าน้องชายคนนึง ด้วยเหตุผลที่ว่า มันไม่มีใครทักใน msn

แระเราก้อทำงานอยู่พอดี เปนเหยื่อมันว่างั้น

มันมาถามว่าเนี่ย  คนสำคัญของมันไม่ยอมทักมันในเอ็ม  มันควรจาทำยังไง

เจอคำถามอึ้งไปเรยสิครับ มันเหมือนแทงจัยดำยังไงไม่รุ

เรยตอบน้องไปด้วยทฤษฎีที่เต็มอยู่ในหัว(ใจ) ก้อทักเค้าไปก่อนสิ

ไม่เห็นจะยาก ลดทิฐิในตัวเอง ไม่งั้นจะเสียจัยทีหลังนะ

มันก้อไม่ยอมทักว่ะ เฮ้อออ ดื้อเหมือนใครวะ  นึกย้อนมองตัวเอง

เปนเราก้อไม่ว่ะ เหอๆ ตอนนั้นก้อไม่ทักเหมือนกัน

คงคิดเหมือนกะน้องเรยล่ะ ว่าทำไม เค้าไม่ทักเราก่อนบ้างล่ะ คนคุยกันทุกวันนี่เนอะ

เอาเหอะ สรุปวันนั้นสองพี่น้องก้อเฝ้ารอคำทักทาย นั่งคุยกานไปสองคน

จนคนนั้นออกกานไปทั้งคู่ สมน้ำหน้า 55!

 

วันต่อมา ก้อยังไม่ยอมทักอีก แต่น้องมันเริ่มมาบรรยาย

ว่าถ้าคนนั้นไปอยู่ศิริราชจามีปันหามั้ย สมมติว่ามันสมหวัง

เฮ้ออออ เริ่มคิดละ ว่ามันก่าเราสมเปนพี่น้องกานเจงๆว่ะ

ก้อเรยบอกมันไปว่าเลิกชัวร์ จากประสบการณ์ตรง - -''

วันนั้นก้อพยายามให้น้องทักคนนั้นไป แต่น้องก้อไม่ทำ

อารายจาเหมือนกันกะเราขนาดนี้วะ เซ็ง!

ทฤษฎีมี แต่ปฏิบัติไม่เคยทำด้ายเรยกรู

น้องถามด้วยล่ะว่า ทำไมถึงชอบรุ่นพี่ล่ะ

ตอบมะได้เหมือนกันว่ะว่าทำไม เฮ้อออ

อยากย้อนถามมันเหมือนกัน แต่คาดว่าคงคำตอบเดียวกัน

เรยอย่าดีกว่า ถามไปก้อสะท้อนจัยตัวเองชะมัด

สรุปวันนี้สองพี่น้องก้อนั่งคุยกันสองคนตามระเบียบ(พี่ทำงานด้วยนะเว่ย)

 

ตอนนี้ ณ วันนี้ น้องเรามันยอมทักเค้าก่อนละ เหมือนกันกะเราเรยว่ะ

ได้คุยแร้ว แต่ไม่ใช่เค้าทักมาทั้งคู่หรอกนะ ก้อมีสองพี่น้องเนี่ยหละ

ที่ทักเค้าก่อนน่ะ เหอๆ ทนมาได้ไม่กี่วัน กรำเจงๆ

 

ขอให้สองพี่น้อง สมหวัง! จบบบบบบบบบบบบ

 

 

 

 

''บางคน''พยายามที่จะยื้ออะไรบางอย่างไว้...แต่สุดท้ายก้อไม่รอด   ''บางคน''พยายามที่จะลืมอะไรบางอย่างนั้นไป...แต่ก้อลืมไม่ได้

 

''บางคน''พยายามที่จะเปิดใจให้กับใครที่ผ่านเข้ามาในชีวิต  แต่ก้อทำไม่ได้  ไม่ใช่เพราะ''บางคน''ไม่พยายาม  แต่''บางคน''พยายามทำมันมากเกินไป

 

พยายามที่จะไม่ยื้อ พยายามที่จะลืม  แต่''บางคน''คงลืมไปว่า  ยิ่งพยายาม ก้อยิ่งตอกย้ำตัวเองให้คิดถึงสิ่งเหล่านั้น

 

ในที่สุด ''บางคน''ก้อมีความสุขกับสิ่งที่เปน ที่เหนอยู่จริง โดยไม่ต้องคิดจะลืม ไม่ต้องคิดที่จะหา มันเกิดขึ้นตอนไหนก้อไม่รุ บอกแร้วไงว่าอย่าพยายาม

 

สุดท้าย ก้อเจอ เจอความจิงที่เปนอยู่  เจอสิ่งดีๆ ที่ทำให้เปิดจัยยอมรับมัน เรื่องเก่าๆที่ว่า ก้อลืมไปเอง

 

ถามว่า ยากมั้ย ก้อคงจะยาก ถ้าไม่ได้ลองทำ  ตอนนี้''บางคน'' ได้เจอนายปีโป้และนายเสื้อเชิ้ต(คนๆเดียวกัน)แล้ว

 

ทำไมถึงว่าเปนนายปีโป้ กะนายเสื้อเชิ้ตหรอ เพราะเค้าไม่มีตัวตนไงหละ  เค้าถูกเรียกจากความสุขเล็กๆน้อยๆของ''บางคน'' แม้แต่ตัวนายคนนั้นเอง ก้อคงจะยังไม่รับรุด้วยซ้ำ

 

แต่บางทีเค้าอาจจะรับรู้ก้อได้ เพราะมันเปน sense!  ถึงแม้ตอนนี้ จะไม่มีอะไรยืนยัน แน่นอน แต่''บางคน'' ก้อมีความสุข

 

เท่านั้นก้อคงพอ  ดีกว่าจะมานั่งจมอยู่กะอะไรเก่าๆ ตอนนี้''บางคน''คงขอแค่มีความสุขก่าสิ่งที่เปนไปทุกวัน ได้คุยได้เจอทุกวัน ก้อดีละ

 

อนาคตเปนยังไงไม่รุ แม้จะดูว่าเปนไปไม่ได้ก้อเหอะ(ยอมรับ) แต่รุแค่ว่าตอนนี้ มีความสุข ก้อพอ

 

แต่ยังไงก้อแล้วแต่ ต้องคอยเตือน''บางคน''ด้วยว่า อย่าคิดอารัยๆมั่กเกินไป (*เค้าทำดีด้วยไม่ได้หมายความว่าเค้ามีใจให้*) จบ

 

 

ปล. สงสัยล่ะสิ ว่า''บางคน'' เปนใคร นายปีโป้ และนายเสื้อเชิ้ต เปนใคร  แต่คงไม่มีใครบอกเล่าเรื่องราวของคุนได้ดีเท่ากับตัวคุนเอง จิงมะ?!

 

 

 

 

 

 

 

1.พูดอังกิดได้ต่อเนื่องไม่เกิน 2 ประโยค

2.ทำอะไรกับคอมพิวเตอร์ไม่ได้มาก นอกจากเล่นเกม กะ เอ็ม

3.นั่งรถเมล์มาคณะ แทนรถส่วนตัว
4.หากินของข้างถนนเช่น สวนลุม แทนสีลม

5.ยืมชีทเพื่อนไป แร้วคืนตอนใกล้สอบ

6.ไม่รุว่าปี4 จะต้องมาอยู่หอพักนิสิตตอนต้นๆเทอม

7.สะดุดล้มเป็นประจำ แม้ว่าจะเดินบนที่ราบ

8.อ่านหนังสือไม่ค่อยจะทัน  ทันก้อจำไม่ได้ จำได้ก้อไม่รุว่าเพราะอะไร

9.ยอมกินกีวีเน่าขึ้นรา  เพราะความเสียดาย

10.ตีปิงปองด้วย footwork มากกว่า handwork

11.เล่นกีตาร์ไม่เปน(เพลง)ซะที ทั้งที่เรียนมานานแล้ว

12.ขอชิมเศษขนมบ้าบิ่นที่ขายหมดแล้ว ณ ตลาดสภากาชาด

13.เป็นคนนึงที่เวลาโดนเพื่อนหลอก แร้วมักจะถามว่า จิงหรอ??

14.ชอบกินข้าวตึกไผ่ > ทวีวงศ์ เพราะว่าแพง

15.ชอบเอาไวรัสแจกจ่ายเพื่อนๆด้วย usb

16.จ่ายค่า dentine ไม่ครบ 10 บาทจนแม่ค้าต้องทวงเสียงดัง

17.หลับในห้องสมุดมากกว่าอ่านหนังสือ

18.ปรินท์ชีทเซลล์ไบโอไม่ค่อยจะตรงกะเรื่องที่เรียน

19.ซื้อน้ำแข็งใสร้านของหวาน แต่ไปเติมนมข้นร้านขนมปัง --''

20.ปลุกนาฬิกาแล้วชอบ snooze จนสาย

21.พยายามวิ่งตัดรอบสวนลุม แต่วิ่งไปวิ่งมา ไกลกว่าเดิมอีก

22.ไม่เคยพลาดสเวนเซ่นส์วันที่เค้าซื้อ 1 ฟรี 1

23.รุสึกว่าตัวเองเปนหลุม เมื่อคนเก่งๆมาชุมนุมกันใกล้ๆ หลังเลิกคาบเรียน

24.มักจะไม่เข้าใจหลังเลิกคาบเรียน แต่จะไปท่องอีกทีก้อตอนใกล้สอบ

25.กดโทรสับเพื่อนเล่น จนไปกดเข้า emergency จนเพื่อนโดนพ่อแม่ด่า 55

26.เลือกเรียน tipi+buddhist มากกว่า civil ในหมวดมนุษย์

27.ลงเรียนไปซ้ำหมวด เพราะคิดว่าตัวเองยังไม่เรียน ก้อเรยต้องเรียนซัมเมอร์หมวดที่ยังไม่ได้ลง(จิงๆ)

28.เติมสารในแล็บเคมีมั่วๆเปนประจำ ไม่เคยนับหยดแบบจิงจัง

29.เดินลอกรูปจากกล้อง EM ในคาบแล็บเซลล์

30.นัดเพื่อนมาคณะเช้าทีไร  ไม่มีใครตื่นมาซักคน

31.ชอบทำงานกรรมกรมากกว่างานครีเอท

32.คืนชุดเพื่อนที่ยืมไปเมื่อเวลาผ่านมาเปนเดือนๆเทอมๆ

33.ออนเอ็มทำงาน  แต่ก้อคุยไปด้วย จนงานไม่เส็ด

34.ชอบไปเดินตลาดนัดจุฬาใหญ่เพียงเพื่อสตอเบอรี่ปั่นแก้วเดียว

35.เรียกแม็คตรงโรบินสันว่า แม็คคณะ

36.กินอะไรก้อได้ ตั้งแต่ไข่ปลาคาร์เวียร์ยันหนังหมู

37.มี sense ดีกับเรื่องของคนอื่นมากกว่าเรื่องตัวเอง

38.มักจะไม่รุว่าศัพท์แสลงแปลกๆแปลว่าอะไร เช่น เนิร์ด นู้บ ตกงาน ทำงาน

39.ข้อเท้าแพลง แล้วมีพี่ปั่นจักรยานไปส่ง ER (เอ่อออ...ฮึ่มๆๆ)

40.นิยมขึ้นรถ ป๊อป > หารแท็กซี่กันไป

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

เรยเกิดอารมครึ้มๆมองดูพระอาทิตย์ยามเช้า                 ดวงกลม สวย สีส้มแดงนวลๆ มันสวยดีนะ

 

 

แร้วยังไงไม่รุ อยู่ดีๆ ก้อนเมฆก้อบังพระอาทิตย์              ค่อยๆบัง จนมองไม่เหน ...

 

 

เราก้อรอว่าเมื่อไหร่  จามองเหนสีเย็นๆ ตาแบบนั้นอีก      แต่มองเท่าไหร่ก้อไม่เห็น 

 

 

สักพักรถติด ตาที่ยังจับจ้องดวงอาทิตย์ดวงนั้นอยู่            ก้อเริ่มเหนประกายแสงนั้นอีกครั้ง

 

 

นั่นเพราะ ตอนรถติด รถมันไม่ได้เคลื่อนที่ไป                 พร้อมกับก้อนเมฆ ทำให้เราเหนแสงแห่งความรักอีกครั้งนึง...

 

 

(พอดีว่างจัด) เหตุการณ์นี้ เราก้อเรยนึกถึง....#

 

 

 

 

 

£...วันวาเลนไทน์ที่กำลังจะมาถึง

 

มันเหมือนกับการที่เราจะเจอใครสักคนนึง

 

ที่เค้ารอจะมอบความรักอยู่ที่ไหนสักแห่ง

 

เหมือนกับพระอาทิตย์ที่มันไม่เคยเคลื่อนที่ไปไหน

 

เพียงแต่ตัวคุนเองต่างหากที่คอยจะตามหาหรือว่าหนีมัน

 

ตามหามาก  สักวันก้ออาจจะเจอ

(เพียงแต่ไม่รุว่านานเท่าไหร่)

 

ไม่ตามหา  ก้อไม่รุว่าแสงดวงนั้น สวยงามแค่ไหน

 

หนีมัน  ก้อไม่รุว่ามันเปนยังไง

 

ก้อนเมฆก้อเปรียบเหมือนเรื่องราวต่างๆที่คุนต้องเจอ

 

เพียงแต่ว่าคุนหยุดที่จะรออุปสรรคเหล่านั้นเคลื่อนผ่านไปรึเปล่า

 

ถ้าใช่...สักวัน คุนคงจะได้เจอแสงสว่างที่สวยงามนั้น(เป็นครั้งแรกหรืออีกครั้งหนึ่ง)

 

ขอให้โชคดีและสมหวังในความรักทุกคนนะจ๊า----HapPy VaLeNtinE ล่วงหน้า naaa!!!

 

 แด่ทุกคนที่กำลังมีและกำลังมองหาว่ะ

 

 

 

 

 

ปีใหม่แร้ววว ขอให้ทุกคนสมหวังนะจ๊ะ ระเบิดต้นปี ขอให้ทุกเรื่องของทุกคนบูมๆละกาน อิอิ

ปีหมูให้ทุกอย่างหมูๆ เปนปีหมูทองสำหรับทุกคนน้าาเทอ

 

พีร์                ปรับตัวนะแก อย่าคิดไรมั่ก ยังไงแกก้อเพื่อนเราเสมอ ม่ายต้องห่วงน้าา
ฝน               ปีใหม่แร้ว เลิกอกหักซะที 55
แก้ม             ขอให้ไอแก้มงานน้อยๆซ้าที สาธุซะสิ!
เบสท์            ปีหมูแร้ว  อย่าลืมหาอารัยที่เปนหมูสีแดงนะแก
ปอนด์           ให้สวยวันสวยคืน กร๊ากก
ตาล             ดูแลตัวเองด้วยนะ อยู่สิงค์อะ อย่าช็อปเพลิน
นุช              เฮ่ยย โตขึ้นอีกปีแล้ว เลิกขาหักซะทีนะจ๊ะ
น้องบีช         ขอให้รักยืนยาว ให้เทอกับเค้าโชคดี หุหุ
ดิ๊บ              ปีใหม่ ความงี่เง่าก่าความรักแก จงหายไป ไว้ใจสิ ช่วยได้!
ไบร์ท           ปีหน้า จาแต่งเติมอารัยในตัว ก้อให้ช้านจำแกได้มั่ง ไม่ใช่มองตั้งนาน นั่นใครวะ?!
สิด              ตั้งจัยๆ เราเชื่อว่าแกทำได้ วิดวะๆ(ไม่ว่าจากี่ปี แกก้อต้องแก้คอมพ์ที่เราเล่นเจ๊งไปตลอดล่ะ อิอิ)
อ.ก.            อยากเจอบ่อยๆนะแก หายเงียบไปเรย
เพชร            อารัยไม่ดี ก้อเลิกๆมานไปเหอะนะแก เพื่อนเปนห่วง
อั๋น              ได้ข่าวว่าอยู่ศิริราช หล่อแร้วเก๊กเรอะ ให้น้อยๆหน่อยนะ กร๊ากกก
ภูมิ              อยู่ไกลจังว่ะแก ม่ายค่อยได้มาสมาคมกานเรย มาให้เพื่อนเจอหน้ามั่งนะ เด๋วลืมหน้า
ชาร์ป           เจอกานทุกวัน  ขอให้พูดรุเรื่องขึ้น โนแอลหน่อยนะ
กรัญ           ไอนี่ก้อเจอมั่งไม่เจอมั่ง มีแฟนแร้วตัวติดกานจัง ไม่ใช่ไรหรอก อิจฉาโว้ย!
ขุม             ขุม เปนไงมั่ง ปีใหม่แร้วสมหวังความร้ากซะทีเนอะ
อิปัน           พ่อลีดธรรมศาสตร์ หนุ่มป๊อปแห่งปี โย่ว เพื่อนเรา
ปูน             ขอให้แกขาวขึ้น ฮ่าๆๆ
บอนด์         สละโสดแร้ว เป็นเสือใส่เล็บอีกครั้งอ่าดิ
อายะ          มะไหร่จาตัดจัยวะ  รุทั้งรุว่าคนนั้นของแกเปนยังไง ทำได้แร้วบอก จาเลี้ยงโออิชิ(1 ขวด)
ริช             ในกลุ่มมีแกเนี่ยหละ ซิ่วคนเดียว รุน่าว่าไม่ชอบสาววิดวะ เรยอยากไปเหล่สาวบัญชีใช่มะ
ท็อป          หายหน้าหายตา ยังไงก้อนิวเยียร์ล่ะ
บุ๊ค            ขอบคุนสำหรับความห่วงใยที่มีให้ตลอดมา เพื่อนกานนะๆ
กานต์         นิวเยียร์+เบิร์ดเดย์ว่ะแก
เหล็ก         เฮ่ยย msg มีมามั่ง เงียบหายไปก่าศาลายาเรยว่ะ คิดถึงโว้ย
นุช            คนอื่นเค้าเกาหลีฟีเวอร์ นี่เอามั่ง คุนลีดวิทยาตาตี่ รักเทอนะ

แพลท        แมวเหมียว ป๋า พี่ตุ้ย  เคร่งขรึมเหมือนเดิม  แฮปปี้ๆขึ้นหน่อย

 

 

พฤฒ         คิดถึงแกเสมอ มีความสุขมั่กๆนะ เด็กทุน มีอารัยก้ออดทนนะ เปนห่วง ดูแลตัวเองด้วย
ดาว          โอม หายเอ๋อๆ รักแกนะ
แพร'เทเล   เทเลน้อย สันยาว่าจาม่ายมาวว
ญา           เราขอยกย่องให้คุนเปนสาว 47 ประจำปี อิอิ
เอ๋            ยัยก๊องส์แสนน่าร้ากก เปนยังงี้ตลอดไปนะจ๊ะ
โมจิ          ปีหน้า จานั่งเรียนกะแกบ่อยๆ จาได้ตั้งจัยเรียนขึ้น หุหุ
แพ็ต         โดราเอมอน ตะดึ๊ง ตะดึ๊ง  วันนี้เสนอตอน...
กระสุน      ร้ากเทอซาเหมอนะ ยัยอ้วน แหะๆ
พี่มด        แลบเมทช้าน อย่าทำไรพังอีกนะเทอ
หมูหวาน    เพื่อนกานมายาวนาน และเพื่อนกานตลอดไป
ตั๊กกี้        สาวธรรมศาสตร์ผู้ออกจากบ้านคานทอง 55 อินเลิฟเชียว หุหุ
เอิร์ธ        เหี่ยวของช้าน อยากให้รุว่าแคร์นะเว่ย แม้ว่าจาม่ายค่อยได้คุยกาน
ปราชญ์     อยู่เมืองนอก ทะเลาะกะเค้าไม่ทันอะดิ จัยเยนแกๆ ดูแลตัวเองด้วย
ลูกแก้ว     เดรสเทอ ช้านเหนแร้ว สวยนะจ๊ะสาวเปรี้ยว
เอมี่         คู่หูสาวเปรี้ยว เดรสเทอก้อเก๋ม่ายเบา นัดเจอกานบ่อยๆนะ
ผึ้ง          สาวน้อยคริสต์มาส เบิร์ดเดย์จ้าาา นิวเยียร์ด้วยนะ
แหวน       เราขอให้คุนเปนสาวเท่ประจำปี'หมู'
โอ๊ต        ปีใหม่ สมหวังนะจ๊ะ เพื่อนร้าก(ที่อยู่แสนไกล)คิดถึงแกเหมือนเดิมเสมอ
เก่ง         ถ้าปีที่แร้ว ทำไรให้ไม่พอจัย ขอโทดน้า ปีหมูแร้ว เริ่มกานใหม่เน้อ
ตรีวุฒิ      วุฒิแหลม  แฮปปี้ๆนะ ยิ้มแย้มๆ
นิดน        อารัยๆคิดแร้วรุสึกม่ายดี ก้อเลิกคิดนะนิดน
หมิว'มณ   คุยกานน้อยลงน้า สันยาว่าปีหน้าจาคุยกานมั่กขึ้น รักแกเสมอ
อ๊อด        ปีหมูนี้จาได้กินบลูเบอรี่ชีสเค้กยังอะ
เมษ        ขวัญจัยเรตติ้งตกเชียวนะ แต่ยังหล่อเหมือนเดิม เฟิร์มๆ
จิ            เฮ่ยย ดีจัยอ่าดิ ปีหน้าม่ายต้องเปนปธ.ชั้นปีแระ
พี่โบว์       ขอให้พี่โบว์ผอมลงๆ สาธุ 
เป็ดทิ      ดีจัยที่ได้รุจักเป็ด ยังไงก้อทำตัวดีๆนะยาม สาโรชช่วยได้ไม่บ่อย
ตัง         เทออยู่สูงแสนไกลจากตรงนี้ ฉันเข้าจัยดี...ยังไงก้อเผื่อๆไว้มั่ง บางอย่างอาจไม่หมูอย่างปีที่จะถึง
อุ้ม        มั่นจัยหน่อย เลิกล่องลอยง่าา อย่างน้อยก้อมีเรื่องนึงแล้วที่แกไม่เลื่อนลอย 55
แจ๊ป       พ่อหนุ่มนักไซโค  ใกล้สอบช้านจาอยู่ห่างๆแก อิอิ
เสี่ย       แกรีบเข้า เด๋วรถไฟฟ้าหมด (อย่าหมดบ่อยนะ)สมหวังซ้าที
จ้ำ         ยิ้มแบบนั้นอีกสิ  น้องจุ้ม!เรตติ้งขึ้นเปนล้าน
น้องเจ    น้องรักนักวิ่ง (รักน้อง กร๊ากก) ล้อเล่นๆ
น้องไท้   อย่ากังวลนะ พี่กวางเชื่อว่า ไท้ทำได้ (ชู 2 นิ้วสิ)
น้องปุ้ย   เฮ้ออ  ตั้งจัยเข้า ปีนี้เปนปีของเทอ อุอุ
คุนพีค    ให้คุนพีคมีแฟนซะที แระก้อดึงมีนคณะอย่างงี้ตลอด เหอๆ T-T
กุ๊กกิ๊ก    ขอบคุนสำหรับเลคเชอร์ แระขอตลอดปายย อิอิ 
ปิ่น       น้องปุ่นปิ่น นิวเยียร์ แฮปปี้จ้ะ
มั้น       ปีใหม่จ้า ขอบคุนหลายๆอย่างอะ
แพร'ดิ๊บ  เฮ้ ขอบคุนมั่กๆที่อดทนก่าเพื่อนเรา กร๊ากก ยังไงมันก้อรักเทอมั่กนะ
โมสต์    โมสตี้ โชคดีปีใหม่ ขอบคุนที่ช่วยสอนฟิสิกส์ปีเก่า แตงส์
รุ้ง        คุนนู๋ล๋ายจัยย จัยเดียวมั่งนะเทอ เปนแบบซาโรสิ - -''
เอมมี่    เปนเอมโม่แร้วนะเทอ ขอโทดสำหรับเรื่องปีเก่าที่ทำให้เข้าจัยผิดน้าจ๊าา
ใหม่      บ้านเรือนเคียงกาน ปีนี้แกจาขับรถยังวะ เราอยากนั่งไปเรียน 55
ขวัญ     ตัวเล็กของช้าน  โตขึ้นเยอะเรยว่ะ แต่ยังซุ่มซ่ามเหมือนกานเสมอ หุหุ
โน้ต'ธนิศร เย่ๆมีเพื่อนช่วยเรื่องคอมพ์เพิ่มอีก 1 คน ดีจัยนะที่ได้รุจักแก
พลุ ต.ท. น่าา เดินหน้าต่อไป ใส่เกียร์เต็มที่ ภูมิใจและพอจัยในสิ่งที่ตัวเองทำ
เพ่ยเพ่ย  สาวมช.ม่ายค่อยได้เจอกานเรยย คิดถึงนะ ว่างๆจาไปเยี่ยม
เต้'มิกกี้  ตีกลองเก่งตลอดไปเน้อ จีบสาวให้ติดด้วยๆ
ภพ       ยินดีก่าปาธานปี 2 นะ แฮปปี้ๆ

 

 

เพื่อนบดินทร            ไม่ต้องบรรยายอะไรให้สวยเลิศเลอ ไม่ว่าอะไรมันคือเหตุผลที่ช้านนั้นรักเทอ ให้รุว่ารักเทอก้อพอ
เพื่อนเตรียมทุกคน      ไม่ว่าจาห่างไกลขนาดไหน ทุกอย่างยังเหมือนเดิม โชคดีปีใหม่จ้ะ
เพื่อนๆ mdcu ทุกคน   มีความสุขก่าที่เปนอยู่นะ ขยันๆ สมหวังๆทุกคนนะจ๊ะ

คนอื่นๆทุกคน            แฮปปี้ โชคดี สมหวังกานโลดดด

 

 

เรื่องดีจัยประจำปี       เข้าหมอจุฬาฯได้  โย่ววว!!

เรื่องน่าไว้อาลัย        ก่อนสอบเข้า ขอไว้อาลัยกะวงการศึกษาไทย โอเน็ต-เอเน็ต

เรื่องเส้า                คุนหมาขันเงินขาหักจ้า ต้องดามเหล็ก

เรื่องโหดประจำปี       เฟรชชี่ที่ห้องเชียร์ เหอๆ

เรื่องประทับจัย         เสี่ยงตายก่าพวกบดินทรที่เกาะเสม็ดท่ามกลางสายฝนกะรถยางแตก  บานาน่าโบ๊ท ผับ และชายสี่หมี่เกี๊ยว

เรื่องดีๆ                 ก้อได้มีเพื่อนอย่างพวกเทอทุกคนเนี่ยแหละ  โอวว ซึ้งมั้ย?!

 

ขอให้เรื่องดีๆเกิดขึ้นตลอดปีหน้า  และปีต่อๆไปด้วยเถิด สาธุ!       

 

 

ความรักที่เกิดขึ้น  . . . ท่ามกลางความเหงานั้น เกิดขึ้นได้ง่าย 

 

 

แต่การจะสานความรักต่อ. . . ให้ยืนยาวได้นั้น เป็นเรื่องยาก

 

                         

ความเหงานั้น  . . . มันโดดเดี่ยว

 

เปลี่ยนคนอ่อนไหว  . . . ให้กลายเป็นคนอ่อนแอได้

 

จนบางครั้ง  . . . ต้องพยายามหาที่ยึดหัวใจ

 

ไม่ให้เคว้ง ไปตามแรงกระทบของชีวิต

 

 

และบางครั้ง  . . . 

 

 

ก็อาจเผลอ ไปยึดใครสักคน. . .ที่ไม่อาจจะยึดได้ 

 

 

เพราะเหตุผล แห่งความเป็นไปไม่ได้ ร้อยพันประการ  . . .

 

 

แต่  . . . เมื่อความรักได้เกิดขึ้นมาแล้ว 

 

 

ไม่ว่าจะอยู่ร่วมได้ หรือไม่ . . .

 

มีสิทธิ์ครอบครอง หรือไม่  . . .

 

ก็ไม่อาจที่จะ  . . . ห้ามไม่ให้รู้สึกรักได้

 

 

เมื่อในที่สุดแล้ว  . . .  ห้ามไม่ได้

 

ก็อาจจะมีอีก ทางเลือกคือ ….  การปล่อยหัวใจให้ได้  “รั ก”

 

 

แต่  . . .

 

 

ต้องหาที่ยืน ที่เหมาะสมให้กับตัวเอง

 

 

หาบริเวณ ให้ตัวเองให้ได้

 

และหักห้ามใจ ไม่ให้เตลิดก้าวไปไกล

 

จากที่ที่ตัวเองต้องอยู่  . . .

 

 

นอกจาก  . . . กล้าที่จะยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว

 

ก็ต้องกล้าที่จะเชื่อมั่นว่า  . . . เราต้องยืนอยู่ตรงนั้นให้ได้

 

 

และต้องไม่ไปไกลกว่านี้  . . .

 

 

อยากอยู่ตรงไหนก็ได้ . . .

 

แต่ต้องอยู่ในขอบเขต รักได้เท่านั้น

 

อย่า! ไปเผลอทำร้ายใครให้เจ็บปวด . . .

 

คุนหมอขอระบายหน่อยเต๊อะ...

 

อาทิตย์ที่ผ่านมา  เปนอารายกานไปฟระ  รับรู้เรื่องราวเยอะมั่กๆเหอะ  วันนึงอัพไม่ต่ำกว่า 2-3 ประเด็น

 

ทามม้ายทามมาย  ความรักของคุนหมอมานบานแตก..ตูม(เฮ่ยยย นั่นมันระเบิด อิอิ) เยอะขนาดนี้

 

ทั้งที่....

 

แอบชอบเพื่อนสนิท(เฮ้ออ ทำจายลำบาก) 

 

แอบชอบเค้าไม่รุตัว(ก้อพยายามเนียนต่อปาย)

 

เค้ารุตัวแร้วก้อมีคนอื่นชอบอีก(ศัตรูเยอะเจงๆ)

 

ชอบเค้าแร้วเค้าไม่ชอบ(อันนี้เสียจัยด้วย) 

 

ชอบเค้าแต่ไม่รุเค้าคิดยังไง(พยายามต่อปาย)

 

ชอบเพื่อนสนิทที่มีแฟนแร้ว(โอ้วว ไม่!) 

 

ชอบกานแต่มะเปิดเผย(เออ แร้วกรูรุได้ไง - -'')

 

กลับไปชอบคนที่เคยชอบตัว(สายไปแร้ว แง่ว)

 

ชอบเค้า แต่เค้าเกลียดขี้หน้า ก้อยังไม่รุตัว(อ่าวว  แถวบ้านเรียกซวย)

 

ชอบเค้ามาตั้งนานหลายปี  แต่ก้อไม่รุจายังไง(ทำไรซักอย่างเด่) 

 

 

-----------------------------------------(นึกม่ายออกแร้ว รุแต่เบ่งบานๆๆ 55)

 

ยังไงก้อแร้วแต่ เราขอเตือนคุนจากประสบการณ์ตรงว่า....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เค้าทำดีด้วย  ไม่ได้หมายความว่าเค้ามีใจให้!!!....

 

กลับไปคิดกานให้ดีๆนะ  ยังไงก้อให้เหลือคำว่า''เพื่อน''อยู่มั่ง  คุนคงไม่อยากทำลายมัน จิงมะ??

 

ปล.สำหรับเราตอนนี้ม่ายมีใครว่ะ ไม่มีเรยเจงๆ  ตอนนี้ก้อเรยกลายเปนคนมีความสุขอยู่คนเดียวปะวะ(ม่ายเคยรุสึกแบบนี้มาก่อน หุหุ)

 

เป็นสุข...

 

สุขที่ไม่ต้องทนใกล้ชิดกะเพื่อนสนิท(ที่ไม่ได้รักเรา)

 

สุขที่ไม่ต้องเนียน(ลำบากๆ)

 

สุขที่ไม่ต้องคอยระวัง(ว่าจาโดนม.ค.ป.ด)

 

สุขที่ไม่ต้องเส้า

 

สุขที่ม่ายต้องรอความหวังจากใครสักคน

 

สุขที่ม่ายต้องเจ็บช่ำ

 

สุขที่ไม่ต้องปิดบัง

 

สุขที่ม่ายต้องไปคิดถึงอดีตว่าทำไมเราไม่ชอบเค้าตั้งแต่ตอนนั้น

 

สุขที่ทำไมอาภัพรักจังวะ เรา 55

 

สุขที่ไม่ต้องกลัวเสียเพิ่อน  เพียงเพราะคำว่า รัก..

 

ไม่ว่าค.รักของคุนจาเปนแบบไหน  เราขอมอบเพลงนี้ให้ก่าคุนทุกคนน

 

เพลง : เพื่อน


อาจจะดูเหมือนไม่มี อะไรที่แปรผัน
อาจจะดูเหมือนทุกวันที่ผ่านมา
แต่ความจริงแล้วข้างใน เริ่มจะเกิดปัญหา
ให้เธอลองมองที่ตาแล้วจะเข้าใจ

* ก็มันมีเรื่องราว เปลี่ยนไปไม่เหมือนก่อน
ความห่วงหาเอื้ออาทรไม่เหมือนเดิม
ใช่มันจะน้อยลง แปลกตรงที่มันดันเพิ่ม
ก่อตัวเกินกว่าเพื่อนจะคิดกัน

** หากเธอนั้นได้รู้อะไรบางอย่าง
ว่าคนที่เคยเคียงข้าง บางอย่างได้เปลี่ยนไป
อยากจะรู้ว่าเธอรับได้หรือไม่
และฉันต้องทำยังไง เมื่อเพื่อนคนนี้เปลี่ยนไปเป็น รักเธอ

(ซ้ำ * , **)

 

อีกหลากหลายมุมมองที่ตอนนี้มานเป็นประเด็น!! 

 

จากที่คุยๆก้อเปนปันหาโลกแตกคือ ผู้ชายเน้นการกระทำ  แต่ผู้หญิงก้อขอความมั่นจัยจากคำพูด เหอๆ

 

 ยังไงก้อขอให้ทุกคนมีค.สุขก่าที่เปนอยู่(ก่าดอกไม้ที่ให้กานเยอะแยะ แหะๆ)

 

เราขอเตือนคุนอีกครั้ง  ...อย่าลืม!!เค้าทำดีด้วยไม่ได้หมายความว่าเค้ามีใจให้...

 

ความร้ากของคุนหมอ ก้อจบลงเพียงเท่านี้

 

 

 จบ(ยังไม่)บริบูรณ์  โปรดติดตามตอนต่อปาย..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้ๆ เรื่องมันเกิดขึ้นมะวาน  แบบว่า แสดดดดดด  (แสดตัวเปนๆ 55)

 

คือเมื่อวานทำ lab เสร็จก้อ 4 ครึ่งละ ก้อกลุ่มเราก้อจาไปสวนลุมกัน  มานจาไปวิ่งกัน 

ก้อเรยไปเอาชุดที่ locker แระก้อเปลี่ยนชุดกัน  แต่เราไม่มีชุดเว่ย  เราก้อเออ ไม่วิ่ง

กะจาไปเดืนเล่นๆ ละก้ออยากเล่นเรือด้วย แระมันก้อเปนเรื่องขึ้นมา

 

ตอนแรกมีคนไปแค่กลุ่มเรา ดาว ญา แพร แพ็ต พอดีโมจิม่ายว่าง  พี่พาไปเลี้ยง

ก้อเรยจะไปกานแค่นี้ เราก้อชวนอุ้ม กะน้องจ้ำ ปายด้วย อิอิ (ซวยมานเจงๆ)

มานก้อนะเว่ย  ระหว่างเดินออกมา  ก้อเจอพี่มด อ๊อด ก้อชวนมาอีก 55 

กลุ่มเราเดินไปก่อน พวกไปวิง ให้ไปวิ่งกานก่อน เราไปพร้อมจ้ำและอุ้ม

พี่มดก่าอ๊อด พ่วงด้วยเต้ ตามไปทีหลัง  เฮ่ยย เพิ่งรุว่าประตูมันแทบจะทะลุ

กับประตูหลังอปร.เรยอะ ดีจังๆสวนเพื่อสุขภาพ เหอๆ

 

พวกนั้นวิ่งเส็ดพอดี เราก้อชวนไปพายเรือ 55 แต่แพรก่าญา ขอสละสิด เพราะปวดขามั่ก

ความจืงมันมีให้เลือก เรือถีบ เรือพาย(กรรเชียง) แระก้อเรือแคนนู เลือกเรือพายก่าแคนนูกัน เหอๆ

 

ดูจากสภาพแร้ว มันนั่งได้ลำละ 2 คน (มันเปนกฎ) ม่ายใช่น้ำหนักเกินน้าเฟร่ย

ก้อเรยแบ่งๆกานไป เราไปก่าอุ้ม พี่มดไปกะจ้ำ ดาวไปกะอ๊อด แพ็ตไปกะเต้

เราลงลำแรกเรยเว่ย  ตอนแรกเหมือนจาไปได้ดีเรยรำกรู สุดท้าย ลำอื่นเค้าไปกานหนายต่อไหนแร้ว

55 ไม่เปนไร ขำๆ แระก้อวนไปวนมาจนเกือบจามืดแระ สุดท้ายก้อไปลอดใต้สะพานจนได้..

 

สะพานเนี่ยแหละประเด็น ก่อนไปถึงสะพาน เจอเป็ดธิ แนน และตังมาวิ่งก่อนแข่งบอลด้วย

พอเข้าไปใต้สะพานล่ะ เปนเรื่อง ก้อไปวนใต้สะพานดิทีนี้ แร้วใต้สะพานเนี่ยมันจามีดินๆใต้สะพานอะ(นึกกานออกปะวะ)

เอาเหอะๆ เอาเปนว่า เรือกรูไปจิ้มฝั่งใต้สะพานอะ ตอนแรกก้อนึกว่าไม่มีอารัย

มองไปข้างหน้า  เจอตัวเห้(ตัวเงินตัวทอง) ตัวเป็นๆเรย มันคงตกจัยที่อยู่ดีๆ

ก้อพายเรือไปจิ้มที่อยู่มัน มันก้อเรยต้อนรับกรูด้วยกาน แลบลิ้นใส่ แปลบๆ

ตกจัยโคตรห่า ดีว่าอุ้มอยู่ข้างหน้า แร้วเรานั่งข้างหลัง เปนเรานั่งข้างหน้า โดดน้ำตูมละกรู

ก้อเรยหันไปอีกด้าน ด้านหลัง ก้อเจอน้องเห้ อีกเช่นเคย ก่าลังปีนป่ายไปบนสนามหญ้า ไปหาคนที่รำไทเก๊ก อยู่ข้างบน กรำ --''

ทีนี้ ทำไรไม่ถูกเรย เหอๆ แทบจานั่งน้ำตาตก เลิกพายเรย ให้อุ้มพายคนเดียวเรยแมร่ง(โทดทีนะ)

ในที่สุด ก้อรอดพ้นมาจากวิบากกรรมนี้จนได้ 55 ก้อไปวนกานต่อ แต่ตอนนี้นั่งเงียบเรยกรู(ยังตกจัยอยู่ห่า)

ไปเจอพี่รหัสเราที่เตรียม พี่ข้าว มาก่าใครก้อมะรุ แหะๆ เล่าให้ฟัง พี่เค้าก้อให้กำลังจัยเหลือหลาย

ด้วยการบอกว่า เนี่ย เพื่อนพี่เคยเจอ มันว่ายน้ำตามเรยนะ กรูนี่งิด แซดดด  หันไปอีกที

เจอพี่ข้าวบนเรือ ที่มีตัวอารัยไม่รุ กระโดดข้ามเรือ หน้าพี่แกเรย กรูนี่งิด รอบ 2

 

ออกมาจากใต้สะพาน ไม่พายแร้วๆ หมดแรง ตกจัย หมดกะลังจัยจาพายต่อ ก้อจาเอาเรือไปเข้าท่า(อิอิ)

แต่มันไม่รับคืน เพราะมันคนละเจ้ากัน  แต่ม่ายเอาละ กรูไม่ไปต่อ อุ้มก้อเรยโทรตามจ้ำมาช่วยพายกลับ 55

ตอนนั้นดาวมาอยู่เปนเพื่อน อิอิ พี่มดก่าจ้าขี่ม้าขาว(เอ๊ยย ม่ายช่าย พายแคนนู)มาช่วย 

ตอนนั้นสังเกตว่า จ้ำหัวเปียก ตัวเปียก เพราะพี่มดพาไปลอดใต้น้ำพุ 

ไปพร้อมๆกาน เราไปช่วยพี่มดพายแคนนู  จ้ำพายก่าอุ้ม พี่มดก้อตัดสินจัยให้ไปทางสะพาน ทีนี้ว่าไงหละ

ยอมๆ เงียบๆ ไม่มีปากเสียงเรย 55 แต่พี่มดก้อพาไปลอดใต้น้ำพุนะ เปนวงๆ เปียกดิ พี่แกม่ายเปียกหรอก

แกอยู่ข้างหน้า บังคับทิศ แต่ข้างหลังเรือยังไม่เปี่ยนทิศนี่ฝ่า สนุกดีๆ

 

แร้วก้อไปลอดใต้สะพานอีกครั้ง ชนตอม่อใต้สะพานเหมือนเดิม แต่มะเจออารัย ดีแร้วๆไม่เจอ

กลับมาโดยสวัสดิภาพ เหอะๆ เปนอันว่า เปนเรื่องเดียวที่ตรูยอมเงียบ(พี่มดบอกยังงั้น 55)

สรุปว่า เรื่องเน้มันเรื่องเห้ๆ กร๊ากกก ม่ายเอาแร้วกรู รุสึกแย่เจงๆ - - ''

ลองอ่านดูนะ  ได้มาจาก forward mail อ่า  ขำๆดี หุหุ

 

o o o O O เ ค มี หั ว ใ จ O O o o o


ความรักนั้น เหมือนเคมี ไม่มีผิด

สารทุกอัน ทุกชนิด คือเหตุผล

เอาโซเดียม คลอไรด์ ลงน้ำวน

คือเศษเกลือ ในสายชล ที่วนไป

แอลเอสอง โอสาม ไอออนิก

ซัลฟิวริก โคเวเลนต์ ไม่สงสัย

น้ำน่ะเป็น H-bond ก็แล้วไง

แต่หัวใจ ชั้นไป พันธะเธอ

หนึ่งโมลนั้น มีอะตอม อยู่หลายล้าน

มาประสาน กลายเป็นธาตุ หนึ่งโมลนี้

เธอรวมกัน กลายเป็น สิ่งชั้นมี

หัวใจชั้น ดวงนี้ มีแต่เธอ

แอลเคนเป็น พันธะหนึ่ง อยู่เสมอ

เหมือนกับชั้น รักเธอ ไม่หวั่นไหว

แต่เธอเป็น แอลคีน มีสองใจ

บางครั้งเป็น แอลไคน์ ใจสามอัน

เธอเป็นกรด ชั้นเป็นด่าง ก็ไม่แปลก

อาจแตกแยก เรื่องของค่า pHหนา

แต่พอลอง ผสมกัน มาซักครา

เราจะเกิด ปฏิกิริยา มารักกัน

ค่าIE คือค่าที่ ดึงอิเล็กฯ

Eศูยน์มา นั่งเช็ค ศักย์ไฟฟ้า

แต่ OU คือค่าอะไรหว่า

อ๋อรู้แล้ว มันคือค่า Only you

เอากระดาษ ลิตมัส ไว้ตรวจกรด

ยังไม่หมด ฟินอลเรด ตรวจด่างไหว

อินดิเคเตอร์ ตัวไหน ตรวจหัวใจ

เอามาให้ ชั้นเช็คใน หัวใจเธอ

กราฟอันนี้ บอกถึงการ สลายพันธะ

มันต้องจะ ปฏิกิริยา ดูดความร้อน

กราฟอันนี้ บอกชั้น ใจสั่นคลอน

มันยอมอ่อน ให้เธอ ในทุกครา

ใส่ตัวเร่ง ให้มัน ทำเร็วขึ้น

ใส่ใจจึง ให้รัก มักเร็วรี่

จะใส่ใจ เธอให้รัก ทุกนาที

คะตะเลส ที่ดี คือใส่ใจ

เธอรักชั้น เป็นสมดุล เลื่อนข้างหน้า

ชั้นกลับมา รักเธอ ย้อนกลับหลัง

ค่าคงที่ สมดุล ช่างน่าชัง

ค่าKนั้น มันยัง เป็นล้านเอย

เอา Li ลบด้วย i ไปอีกหนึ่ง

อ๊อกซิเจน  เป็นตัวO ร่วมประสาน

วาเนเดียม ตัวV กับพลังงาน ( E )

รวมประสาน กลายเป็น LOVEรักเอย

เฮ้ออออ...เรื่องไม่เป็นเรื่อง  เรื่องรบกวนจิตจัย  ครั้งนี้เปนครั้งสุดท้ายแร้วจิงๆ  สันยากะตัวเอง 

ไปสะกิดมันขึ้นมาเอง ก้อต้องรุจักเย็บแก้ไขเอง  จิงมะ  อันนี้ฝากไว้เตือนจัยหลายๆคนที่กะลังรุสึกแย่ๆ

 

พระพุทธองค์ตรัสว่า จิตของคนเรานั้นเหมือนกับลิง
เราจึงเรียนรู้เรื่องของจิตใจของเราได้มากมาย
จากพฤติกรรมของลิงลิงนั้นเกลียดกะปิ
ถ้ากะปิถูกมือมันเมื่อไหร่
มันจะถูนิ้วกับพื้นจนเลือดไหลเต็มมือ
จนกว่ากลิ่นกะปิจะหาย
ในที่สุดจนกลายเป็นว่ากะปิ ถึงจะร้ายก็ไม่ร้ายเท่า
ความเกลียดกะปิ ที่มือลิงเป็นแผลเหวอะหวะ

ไม่ใช่เพราะกะปิ
หากเป็นเพราะความจงเกลียดจงชังกะปิต่างหาก
สิ่งที่เราเกลียดนั้น
บ่อยครั้งไม่น่ากลัวเท่ากับความเกลียดชังในจิตใจเรา
ความเกลียดชังหรือพูดให้ถูกก็ คือความรู้สึกอยากผลักไส
ซึ่งรวมทั้งความโกรธและความกลัว
จึงเป็นเจ้าตัวร้ายที่เราต้องระวังให้มากๆ
แต่นั่นเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของความจริงเท่านั้น

เฮ่ยยยยยย  แค่อยากจาบ่นนิดส์นึง  นัดทำไมฟระ  ตี 5 เนี่ย

 

เช้าขนาดนี้  คนเราก้อง่วงเปนน้าเฟร่ย

 

บ้านก้อไกล  ตื่นแต่เช้า  ไปเปิดมหา'ลัยรึงาย

 

งึมงำๆ ช่างเหอะ  สุดท้ายก้อนั่งครีมแดง  เออลืมไปว่ายืน 55

 

ความจิงแร้วรถมันไม่พอ  เรยต้องขึ้นแทรก  กรำ  ส่วนเกินจิง  คณะตรู

 

ไปถึง  เพิ่งรุว่าตอนที่ถวายบังคม 2 รัชกาล  จัดแถวเปนรูปพระเกี้ยว

 

แร้วผู้ชายเปนพระเกี้ยว  ส่วนเราเป็น''กรอบ''ด้านขวา  กร๊ากกก

 

เอาเหอะ  ยังไงก้อถ่ายรูปซะคุ้มเรยว่ะ  3 กล้อง  เดินน้อยกว่าถ่ายรูปอีก อิอิ

 

ก้อโอเคอะ  ถ้าม่ายเช้ามั่กขนาดนี้  เหอๆ

 

กลับมาก้อไปงานหนังสืออะ  แต่คนเยอะ  เห็นแร้วเวียนหัว  กลับบ้านๆ 55

 

 

ตอนนี้มีแรงแร้ว  หลังจากค่ายหมอ  กลับมานอน 2 วันรวมกันได้กว่า 40 ชม. ข้าวไม่ต้องกินมัน 55(ยังห่วงกินอีก)

ชอบๆค่ายหมอนะ  ถึงแม้ว่าจาเหนื่อย แต่ช้านก้อทำตัวเองทั้งนั้น 

 

2 คืนแรกนี่เมาๆ รั่วๆ(รั่วไปเยอะมั่ก) แต่ก้อดี  สบายจัยขึ้นเยอะ 

ตอนนี้มะได้คิดไรแร้ว  ก้อคงเพราะรั่ว เนี่ยหละ

คืน 3 เนี่ย  นั่งเขียนความรุสึกให้น้องบ้านค่าย  เหอๆ

เริ่มเขียนตอนตี 2 เสร็จตี 4  เพราะนั่งดูดวงอยู่ตอนตี 3 อิอิ

กว่าจาได้นอนก้อตี 5 เข้าไปในห้อง  ปากดว่าน้องนอนเต็มเรย

ไม่มีที่นอน  ก้อเรยไปนอนโซฟาข้างนอกก่าแพร

สบายกว่าข้างในเยอะ  จาบอกๆ 55

เช้าๆตื่นไลน์น้องลงมากินข้าวตั้งแต่ 7 โมง กรำ

ค่อยขึ้นไปนอนต่อ  แร้วก้อตื่นปามาน 10 โมงไปไลน์น้องต่ออีก 55

ชอบๆไลน์

คืนที่ 4 โห  ปาทับจัยคืนนี้สุดๆเรยค้าบ  นอน 7 โมงเช้า 

เรียกว่ามะได้นอนก้อได้  ตอนแรกเดินไปเรื่อยๆเพื่อนยังอยู่กันเยอะ

สักพักเริ่มหาย  พวกยังอยู่ก้อจาไปกินข้าวเช้ากัน

มะอาว  อยู่เปนเพื่อนเหม่ง  มันหลับอยู่  ก้อเรยไปนั่งร้องเพลง(คนละที่ก่าที่เหม่งนอน) 55

เรียกว่าอยู่เปนเพื่อนตรงไหน อิอิ  มีความสุขมั่กๆเรยน้า  กีตาร์ก่าร้องเพลง  ขอบคุงมั่กน้า

ปาทับจัย  thx ทุกคนที่(บ้า)อยู่เปนเพื่อน  ได้คุย  ได้รุจักก่าเพื่อนเพิ่มเยอะเรย

ตอนแรกดูเหมือนวงจาแตกๆ ใช่มิ แต่ก้อไม่  โย่ว!

7 โมงเช้า ขึ้นไปปลุกน้องให้ตื่น  แร้วก้อก้มตัวลงนอน  นอนไปได้สักพัก 

น้องมาเรียกๆ  พี่ๆหนูจาเก็บถุงนอน  กรำ  ที่นอนยังไม่มีเรยตรู -*-

ก้อเรยนอนบนฟูกทำมะดา  ก่าลังจาหลับหนิดแร้วเชียว

ก้อมีเสียงว่า สโรตื่นๆจาเก็บฟูกๆ  กรำ  อารัยนักหนาฟระ  ตรูอยากหลับๆ

ก้อกลิ้งไปกลิ้งมาจนกลิ้งไปเจอพื้น  ตื่นก้อได้ฟระ (คิดในจัย)

อาบน้ำ แต่งตัว  รีบไปถ่ายรูปรวมให้น้องที่อปร. แร้วพาน้องไปเลี้ยงต่อ  จบ  ซาโรปลื้ม

 

ป.ล.

--hbd แหวน แระ ธีร์น้า

--เดินทางญี่ปุ่นโชคดีน้า  อย่าลืมของฝากล่ะ...(แค่ความคิดถึงก้อพอ 55 ล้อเล่นนะ)

--13 เข็ม  ขอให้หนุกๆ เอารางวัลมาฝากด้วย หมอจุ สู้ๆ

--แร้วเราจารีบเก็บตังค์ให้  555

--อยากดูหนังมั่กๆ 13 เกมสยอง,คาร์ส,ผีคนเป็น,อำมหิตพิศวาส,แอนท์,โคตรผีดุ,เกมรัก

มีแต่หนังผีหวะ  กรำๆ ก้อตรูอยากดู  แต่มะมีใครกล้าไปดูเปงเพื่อน

ครายอยากดู  บอกด้วยๆ(เลี้ยงด้วยก้อดี  55) ถ้าจาให้ปลื้ม

ก้อขอฟรีโบว์ลด้วยหลายๆเกม กร๊ากกก  ฝันกลางคืนอีกละ -+-

 

 

ขอบคุน...

ขอบคุนเพื่อนๆทุกคนมั่กน้าที่เปนกำลังจัยให้

ขอบคุนกีตาร์(ที่พังไป 2 ตัว)

ขอบคุนหนังสือเพลง

ขอบคุนรีเจนซี  แบลค  แสงโสม ไฮเนเกนส์ แระเป๊ปซี่กระป๋องนั้น

ขอบคุนบ้าน 10

ขอบคุนเพื่อนๆน้องๆบ้าน 10

ขอบคุนเพื่อนหมอจุ ทุกคนด้วยจ้ะ

ขอบคุนเป็ดที่ไปเซเว่นเปนเพื่อน (แม้จามีประเด็นก้อเหอะ)

ขอบคุนทุกๆคืน

ขอบคุนกล้อง เมม แล้วก้อคอมพิวเตอร์

ขอบคุนมือถือกะที่ชาร์จแบต

ขอบคุนหอใหม่ sizzler เกะ

ขอบคุนโซฟาหน้าห้อง

 

 

และ..สุดท้าย

 

ขอบคุน เกรด!!! ที่ถึงแม้จาร่วงไปเยอะจาก ม.ปลาย 

แต่ก้อพอเหมาะกะที่ทำตัวไว้  รุตัวเว่ย อิอิ 

เรยมะได้ซีเรียสไร  เรามะเปงไรนะ  มิต้องเปนห่วงนะจ๊า ขอบคุงมั่ก

 

 

 

 

 

เพิ่งไปเจอเพลงนี้  หลังจากผ่านช่วงเวลาเหมือนในเพลงมานานมากแร้ว  ตอนนี้ไม่มีอารัยแร้วจิงๆ

เลิกวนเวียนแร้ว  เปลี่ยนมาวงเวียนแร้ว  นี่คือตำนานวงเวียน! กร๊ากกก  ล้อเล่นง่ะ  ลงเพลงนี้ไว้  จาได้ย้ำตัวเอง หะหะ

 

ฉันไม่รู้ว่าที่เธอนั้นหายไปไม่โทรมา
เธอกำลังเจอปัญหามากมายอะไรข้างในจิตใจรึเปล่า
หรือว่าเธอกำลังกังวลกับรักของเรา
~*~
ฉันไม่รู้ว่าตัวของฉันนั้นควรทำไงดี
จะโทรตอนนี้และคุยตอนนี้ (แต่มันจะดีรึเปล่า)
ขอแค่รู้ว่าขาวหรือดำแต่ไม่ใช่สีเทา
~*~*~
*วนเวียนอยู่ที่เก่า....วนเวียนที่สีเทา
~*~
**บอกกับฉันได้ไหมจะเป็นไปได้รึเปล่า
บอกว่าความรักเรานั้นยังมีสิทธิ์จะเดินต่อไหม
บอกเถอะบอกกับฉันควรตั้งความหวังไปถึงเมื่อไหร่
บอกเถอะบอกว่าจะยังไง อย่าปล่อยให้ฉันหนักใจอย่างนี้
~*~*~
ซ้ายหรือขวา ถอยหลังรึฉันสมควรจะตรงไป
ควรเศร้าแค่ไหน สนุกแค่ไหน ช่วยไกด์ฉันที
และฉันนั้นสมควรจะทำยังไงดีกับรักของเรา

วันนี้เบื่อๆ เบื่อมั่กๆ มาเขียนสเปซแร้วเผื่ออะไรๆในชีวิตจะดีขึ้นมั่ง 

 ทำไมมันเริ่มกลับมาที่จุดแย่ๆอีกแร้วอะ ไม่เข้าจัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ชีวิตเราเหมือนจะดูดีได้อยู่ไม่กี่เดือน  ความจิงก้อแค่เดือนเดียวเองล่ะมั้ง

นี่มันครั้งที่ 2 แร้วนะ  ที่ชีวิตตกต่ำได้ขนาดนี้  ไม่มีอะไรดีๆเกิดขึ้นกับชีวิตมั่งเรย

ทำไมเรารุสึกว่าเราท้อแท้  เราเหนื่อยจังอะ  เปิดเทอมยังไม่รุสึกว่าเหนื่อยอะไรขนาดนี้

เราทำตัวเอง  รึว่ามีคนทำให้เรารุสึกแย่วะ  สงสัยจะอย่างจาเปนอย่างแรกมากกว่า

หมดกำลังจัย  หมดทุกอย่าง  บางทีก้อรุสึกเหมือนว่าว่างเปล่ายังไงไม่รุ

ตอนนี้หมาก้อมาป่วยอีก  มันช็อคว่ะ  ฟ้าร้องเสียงดังมั่ก เส้นประสาทตึง  มันเดินไม่ได้

แทบจาร้องไห้  ลุกไปไหนไม่ได้เรย  จะฉี่เองก้อไม่ได้  ต้องคอยอุ้มไปตลอดเรยอะ

บางทีมันก้อร้องนะ  มันคงเจ็บเหมือนกันล่ะ  สงสารมัน  ปกติมันก้อไม่ค่อยจาแข็งแรงอยู่แร้วด้วย

ยังมาเกิดเรื่องนี้อีก  เราไม่รุจาว่าไง  แม่เราก้อกลุ้มใจว่าทำไมมันต้องเป็นแบบนี้  แร้วเราล่ะ

จาทำไงได้  ก้อต้องเข้มแข็งไว้สิ  ไม่งั้นแม่เราก้อจายิ่งรุสึกแย่  ทั้งๆที่ความจิงแร้วมันไม่เปนยังงั้นเรย 

เราไม่ได้เป้นคนเข้มแข็งอารัยขนาดนั้น  ยิ่งตอนนี้ยิ่งไม่ช่าย  ไม่รุมันเกิดอะไรขึ้น 

ทุกสิ่งที่แย่ๆกลับเข้ามาวนเวียนในชีวิต  พยายามจะแก้  แต่ไม่รุจาทำยังไง  จาทำอะไรให้มันดีขึ้นได้มั่งล่ะ

เพราะแม้แต่สาเหตุ  เราก้อยังไม่รุว่ามันเกิดจากอะไร  ไม่รุจาพูดยังไง  พูดไปก้อไม่มีใครน่าจาช่วยเราแก้ได้

ความจิงเรายังไม่รุจาพูดเรื่องนี้ให้ใครฟังต่างหาก  เราเคยคิดที่จะบอก  จะเล่าใครสักคนนะ 

แต่เราก้อไม่รุจาเริ่มจากตรงไหน  เราได้แต่คิดว่ามันเปนแบบนี้อีกแร้วว  ช่วงเวลาแย่ๆกลับมาอีกแร้ว

มันดีได้ไม่นาน ไม่นานจิงๆ ไม่นานจนเรารุสึกว่า ช่วงดีๆเคยเกิดขึ้นเรยต่างหาก  เราคงลืมช่วงสั้นๆนั้นไปแร้วอะ

กลุ้มจัย  ไม่รุจาพูดอะไร  พูดไม่ออกจิงๆ  พูดอะไรไม่ออกเรย  เราไม่อยากให้เราเปนเราแบบตอนนี้เรยอะ

มันดูแย่นะ  เราเข้าจัยความรุสึกเพื่อนๆที่อยู่ใกล้ๆเรา  พวกแกคงอยากรุว่าเราเปนอะไร 

เราขอโทด ถ้าเราทำอะไรไม่ดีๆกะแกไป  ขอให้รุไว้ว่าเราไม่ได้ตั้งจัยให้เปนแบบนี้  ไม่รุมันเริ่มจากตรงไหน

รุแต่ว่ามันเกิดขึ้น  ช่วงเวลาที่เปนยังงี้  ไม่ชอบตัวเองแบบนี้เรย  แต่ก้อไม่รุจาเปลี่ยนยังไง

พยายามแร้ว  แต่มันก้อรบกวนเราอยู่ตลอดเวลา  จนเราไม่เปนตัวของตัวเองเรย 

รึว่าเรากำลังจะเปลี่ยนไปตามอย่างที่มันอยากจาให้เราเปลี่ยน เมื่อไหร่ที่เราจะกลับไปเปนแบบเดิมซะที

อยากกลับไปหาวันเก่าๆวันที่ดีๆที่เคยผ่านมา  แร้วเราไม่เคยรุสึกว่ามันดีแค่ไหน  เรากลับทิ้งให้มันอยู่ยังงั้น

ไม่เคยคิดถึง  ไม่เคยนึกจาจำมันด้วยซ้ำ  แต่ตอนนี้แค่ขอเวลาปกติที่มันไม่เลวร้ายแบบนี้ ยังไม่ได้เลย

เวลาดีๆไม่ต้องไปคิดรึขอให้มันเปนแบบนั้นเรยอะ  อยากอยู่เงียบๆคนเดียว  ซักพัก  อารัยๆจาดีขึ้นมั้ย

รึว่ามันจะแย่ลง  พยายามที่จะไม่รับรู้มันซะก้อสิ้นเรื่อง  เมื่อไหร่เราจาทำได้ซะที 

เลิกเอาเรื่องอารัยๆมากวนจัย  เราขอโทดนะพฤฒ  เราทำตามที่เราให้สันยากับแกไว้ไม่ได้

เราพยายามแร้ว  แต่ยิ่งเราพยายามจะทำยังงั้น  มันยิ่งแย่ลง  มันยิ่งไม่ทำให้อะไรๆดีขึ้น

ไม่เหนเปนแบบที่แกบอกเราเรย  ว่าถ้าเราพยายามไม่คิดแร้ว  เราจะไม่คิดมาก

นี่เรากลับยิ่งคิดมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น ขอโทดทุกคนด้วย  ขอโทดจิงๆ